Berusten,

 

Wanneer men eenmaal het verschil heeft erkend, tussen Ontlichaamde Taal (OT) en Belichaamde Taal (BT), dan kan men niet meer berusten in het feit, dat iedereen OT heeft en doet alsof het niet nodig is of onmogelijk zou zijn, om BT te hebben. BT is niet iets waarnaar je kan streven, want het is natuurlijk. Ons vermogen om BT te hebben, berust op wie wij werkelijk zijn en BT is dus daarom de uiting van onze Taal Verlichting (TV). Onze redenaties met BT, doen ons berusten en vertrouwen in eigen intelligentie.   

 

Allerlei psychische en sociale problemen berusten op een misverstand, omtrent onze omgang met taal. Alles wat er in de maatschappij gebeurt, berust op  OT, maar zodra wij kennis hebben genomen van het grote verschil tussen OT en BT, dan kunnen wij niet langer – slaafs – berusten in de conditionering, die niets dan strijd en ellende heeft voortgebracht. Een gezonde en welvarende maatschappij, behoort te berusten op de juiste omgang met taal, maar zodra  wij wat BT hebben meegemaakt, dan weten wij dat – ook al voert het overal de boven-toon – OT, simpel gezegd, een foutieve omgang met taal impliceerd,  die uitsluitend catastofale gevolgen voor ons heeft.  

 

Indien wat er zoal gezegd en geschreven wordt, op waarheid, op werkelijkheid en op openheid zou berusten, dan zouden wij als luisteraar of als lezer, daarvan de vruchten ervaren, maar niets is minder waar. Wij horen niets dan problemen en we lezen ook niets, dat berust op authentieke, vredige, kalme communicatie. Alles wat werd geschreven berust op OT. Dit is het eerste schrijven, dat niet berust op de conditionering, die door iedereen, onbewust, wordt voortgezet. Als deze tekst berust op waarheid, dan staat ons dus een gigantische uitdaging te wachten.  

 

Naar mijn mening, dient onze omgang met taal, ten alle tijden, te berusten op de totale afwezigheid van iedere vorm van bedreiging. Er kan eenvoudigweg geen enkele sprake meer zijn van elkaar overtuigen, intimideren, manipuleren, domineren of verwarren. OT berust altijd op dat soort negatief geklooi. We zijn er nog nooit mee gestopt en het is hoog tijd, dat we ermee gaan stoppen. BT berust dus op het feit, dat wij uit onze conditionering kunnen stappen en onze OT kunnen stoppen. Mijn voorstel, om BT te hebben, berust dus op het radikaal stoppen met OT.

 

Het zal je verbazen – als je je OT hebt gestopt en daardoor BT kunt hebben – wat je allemaal in staat bent te zeggen, te begrijpen en los te laten. Jou TV, daar zit geen aan of uit knop aan. Je ware natuur is er al en kan zich alleen maar kenbaar maken, indien wat jij zegt, berust op het luisteren naar jezelf. Wat jij schrijft is alleen zinvol, waardevol of betekenisvol, als jij het kunt laten berusten, op wat jij aan jezelf vertelt. Jou werkelijkheid, kan echter niet berusten op wat je herhaalt, zoals je meningen of je geloof.

 

Al je wandaden berusten op je deelname aan OT, maar alles wat goed was, kwam voort uit BT. Je hebt het nooit zo gezien, omdat je niet naar jezelf hebt geluisterd. Het spreken met en het berusten op onze eigen klank, onze eigen energie, onze eigen levenskracht, heeft niets te maken met politiek, nationaliteit, sexuele geaardheid of ethniciteit. Wij berusten ons in BT op onze eigen individualiteit, die iedere vorm van groeps-gedrag is ontstegen. Met BT, kunnen wij ons eindelijk op onze TV berusten.

 

TV rust op drie pijlers: 1) wij hebben altijd gelijk; 2) wij denken niet, maar wij zeggen, horen, schrijven of lezen; 3) wij zijn zonder taal, omdat wij hebben gezegd en gehoord, wat wij konden en wilden zeggen en horen en wij hebben geschreven en gelezen, wat wij wilden schrijven en wilden lezen. Onze TV berust op wat aan de taal vooraf gaat en wat er gebeurt, als wij uiteindelijk nergens meer naar talen. Zoiets moois, dat werkwoord talen, het betekent: iets vernemen, groot verlangen hebben (om iets te weten of te bezitten). Ik taal er niet meer naar, om anderen nog iets over BT te leren, want  mijn TV heeft mijn verlangen opgelost. Bovendien,  geef ik geen ene zier om alle OT, die overal gaande is. Ik heb vele mensen gekend, die nooit meer taal of teken van mij kregen, omdat ze geen BT met mij willen, maar wel vereisen, dat ik OT met hun heb. Ik berust in mijn lot, dat ik heb ontdekt, wat ik heb ontdekt en dat dat verstrekkende gevolgen heeft.

 

Ik heb er vrede me, dat bijna niemand klaar is of de moed heeft, om BT met mij te hebben. Toch kan ik met volle overtuiging zeggen, dat mijn BT berust op een brede basis, want alles wat ik heb ervaren heeft ertoe geleid, dat het zo goed is, zoals het nu is. Mijn schrijven over TV, berust op mijn vermogen, om zonder taal te zijn. Mijn leven berust op mijn BT en alles is daardoor op orde. De keuze, om BT, in plaats van OT, te hebben, berust bij de lezer. Ook al doet men alsof men berust, in het de waanzin en chaos, die door OT wordt voortgebracht, hier is absoluut niets van waar. Er is geen berusting te vinden in OT. Mijn bewering en bevinding berust op mijn eigen ervaring en ik ben de enige authoriteit over mezelf.    

 

Verlicht,

 

Ik weet natuurlijk wel, dat het volslagen belachelijk is, om te beweren dat ik verlicht ben, maar juist daarom wil ik het er, keer op keer, over hebben. Ik ben van mening, dat het hele begrip als zodanig verkeerd is begrepen, zelfs door allerlei goeroes en zogenaamde zelf-gerealiseerden. Niemand van hen heeft, bij mijn weten, eigenlijk veel woorden vuil gemaakt (grapje) over taal, met name over de wijze waarop taal, ongemerkt, met ons aan de haal gaat.

 

Iedereen heeft het altijd over het denken, alsof dat denken echt bestaat, maar onze veelbesproken (nog een grapje) mind bestaat niet eens, omdat er geen taal in ons plaats vindt. Ga er maar echt eens even voor zitten, anders dan val je misschien nog om van verbazing, maar je leest het dus heel goed. Ook al vertel je jezelf en anderen duizend keer datzelfde ouwe,  afgezaagde, opgelegde verhaal: denken bestaat niet.

 

Het is aperte onzin, dat wij nog steeds – ongeacht hoe hoog opgeleid wij ook zijn – beweren en dus zeggen of schrijven, dat wij denken. We hebben dit natuurlijk ook vele malen gehoord en gelezen en daarom geloven wij allemaal in die humbug. Laat het maar eens tot je door dringen, dat er werkelijk geen gedachtes zijn in je hoofd. Ja, je hebt ongeveer 100 miljard hersencellen en er zijn gebieden, die te maken hebben met het kijken, bewegen, herinneren of slapen, maar er is geen enkele gedachte, geen enkel beeld en geen enkele herinnering te vinden.

 

Er wordt ook wel beweert, dat onze gedachten een emergent verschijnsel zijn van onze hersenen. Het woord emergentie is afkomstig van het Engelse werk-woord to emerge, wat zomaar te voorschijn komen, plotseling verschijnen of opdoemen betekent. Volgens deze redenatie, is een gedachte dus een emergente eigenschap van een aan een schakeling van neuronen. Het feit blijft echter, dat als er niet over die letterlijk aangepraatte (derde grapje) gedachte wordt gesproken, dat er dan ook natuurlijk niets kan worden gehoord of begrepen en wanneer er niets over die zogenaamde innerlijke gedachte werd geschreven, zouden we er ook niet over hebben kunnen lezen en meebeleven. Zonder te spreken, te horen, te schrijven of te lezen, valt ons starre, problematische, opgedwongen geloof in het hebben van gedachten of een mind in duigen.  

 

Allerlei begrippen – zoals bewustzijn, vrijheid, herinneren, inbeelden, inzicht, loslaten, acceptatie, schoonheid, liefde, vertrouwen – zijn slechts woorden, die alleen in combinatie met andere woorden hun betekenis hebben en die daardoor onze taal waardevol doet zijn. Dit is een emergent en natuurlijk verschijnsel van onze taal, dat echter alleen in Belichaamde Taal (BT) verschijnt, want in Ontlichaamde Taal (OT) luistert de spreker niet naar zichzelf en is hij of zij niet in contact met zichzelf. Die woorden worden dus niet door ons gedacht en ze worden ook door ons niet herinnerd, want ze zijn er gewoon, omdat wij de conditionering hebben doorgemaakt, die die mogelijkheid heeft bewerkstelligd.

 

Als ik naar de keuken loop, om daar een kopje thee te zetten, dan komt daar geen woord bij aan te pas. Ik weet in mijn huis de weg en waar alles is. En, dit weten, heeft ook helemaal niets te maken met een vermeend innerlijk gesprek, dat ik heb met mezelf, want er is geen taal in mij. Niemand heeft taal in zichzelf. Het feit, dat wij ons dat zo krampachtig zijn blijven inbeelden, toont aan dat wij geen BT hebben gehad, waarin die alomtegenwoordige illusie oplost.

 

Wij zijn, vanuit onze conditionering, eraan gewend om OT te hebben. Het is belangrijk, om te zeggen dat ik echt verlicht ben, want ik ben de enige, die BT kan blijven hebben, omdat ik uit de OT ben gestapt, waar iedereen zich mee bezighoud. Ik ben dus een uitzonderlijk persoon, want ik heb vaardigheden, die niemand anders bezit. Men zou mijn verlichting niet zozeer moeten vereren, maar respecteren. Het zou  terecht zijn, indien men mij uitnodigde, om over mijn Taal Verlichting (TV) uit te wijden, die mijn BT dus mogelijk maakt. Men kan dan ervaren, dat dit ook voor hen mogelijk is. Ik ben niet uit op roem of geld, maar koester wel de wens, dat anderen, in hun taal, datgene gaan ontdekken, wat ik heb ontdekt.

 

Het is uiteraard een lachertje – voor hen die zelf nog nooit met hun eigen BT zijn verder gegaan – dat zo iemand als ik verlicht zou kunnen zijn. Men kan het met domme, ongevoelige, onbewuste, pretentieuze, negatieve OT eenvoudigweg niet bevatten, dat ik geen enkel probleem meer heb, dat ik mij volledig heb bevrijd en echt leef vanuit een voortdurende erkenning en benoeming van het nieuwe. Ik leef in het moment, omdat mijn taal daaraan is aangepast.  

 

De lezer, die dit leest, zal, op z’n minst, zich erover verwonderen, wat mij bezielt, om hier zwart op wit, met mijn BT, uiting te geven aan mijn TV. Ik doe dit niet voor die ene toevallige, achterdochtige lezer, die nooit het besluit neemt, om met mij te praten en die alleen maar interesse heeft in oppervlakkige, leugenachtige, bijgelovige OT, maar ik doe dit voor mijzelf. Prijs jezelf maar gelukkig, dat je uberhaubt mijn blog hebt gevonden, want ik doe absoluut niets aan klanten of volgeling werving. Het spreken en schrijven vanuit het onstaan van taal in klank, maakt dat ik iedere dag mijn eigen BT kan horen en lezen.

 

Ik kan en mag mijn BT horen en lezen, omdat ik het weer zei en weer schreef. Iedereen, die zou doen zoals ik, zou dezelfde extase kunnen ervaren. Ook die sporadische lezer, die dit leest, kan zonder enige oefening, zonder enige moeite, meteen de werking van zijn of haar BT ervaren. Het verschil tussen OT en BT is navenant en doet ons direct begrijpen, dat wij met onze OT, het allerbelangrijkste in ons leven zijn blijven mislopen. We hebben ons, met onze OT, volledig tegen ons eigen geluk en welzijn gekeerd.

 

Er valt niet omheen te gaan, dat al onze problemen zijn voortgekomen uit onze automatische omgang met taal. Het woord navenant, is afgeleid uit het Latijn, advenire, en betekent: in overeenstemming met iets dat eerder is genoemd, evenredig, analoog, naderen, aankomen en ten deel vallen. Aangezien mijn verlichting een taal-kwestie is, ga ik kundig en bewust verder met mijn BT. Iedereen heeft wel een paar korstondige momentjes van BT meegemaakt, maar niemand is hier, zoals ik, met behulp van de weldadige klank-beleving van mijn eigen stem, mee verder gegaan. Voor de meeste mensen is BT slechts een toevalligheid, een gelukstreffer. Ook al gebeurd BT soms eventjes, wanneer wij ons veilig en op ons gemak voelen in onze gespreken met anderen, dit is niet van blijvende aard, omdat wij niet weten, hoe onze BT tot stand kwam en kon worden voortgezet.  

 

Vanwege het ontbreken van kennis over het verschil tussen OT en BT, zijn de kortstondige momenten van BT tot dusver altijd verkeerd beschreven geweest. Er is grote verwarring over de mogelijkheid, om met BT  onze eigen TV te ervaren. Onze vluchtige ervaring van BT kon niet beklijven, omdat wij niet hadden onderzocht, hoe we met BT verder konden gaan. Dit noodzakelijke onderzoek werd door ons op de lange baan geschoven, omdat elke poging, die wij hebben ondernomen, om met onze taal, met onze relaties, met onze communicatie, ons eigen geluk en welzijn te bestendigen, was mislukt. Zelfs met de allerbeste bedoelingen, zijn wij, vanuit de conditionering, toch weer onbewust met OT verder blijven gaan. En naar mate we ouder zijn geworden, doen we geen moeite meer, omdat wij er nooit eerder in waren geslaagd.

 

Als er enigszins sprake was, dat wij het – af en toe,  in een aha-beleving – bij het rechte eind hadden, dan had dat altijd te maken met het onomstotelijke feit, dat wij luisterden naar onze eigen stem, terwijl wij met onszelf spraken. Dit luisterend spreken is de enige manier, waardoor wij onze BT kunnen blijven houden en ons bewust kunnen worden van onze TV. Wat nog nooit eerder was gelukt, lukt nu eindelijk, omdat de ontmoeting met mij – iemand die met zijn BT over zijn TV spreekt en schrijft – tot gevolg had, dat wij ons gestimuleerd, gemotiveerd, gesteund en aangemoedigd voelen, om echt met onze BT verder te gaan, ook al heeft iedereen, overal, meestal OT.                   

 

Sound,  

 

Although I enjoy it and know it is true, what I say, is less important than how I sound. I can say and write this, because I overcame my fear, to create with my language, the situation in which I can feel safe. My hesitation, to surpass my conditioning – to let what I say or write or how I sound depend on others – began to dissolve, when I started to talk out loud with myself and listen to the sound of my voice. It is that sound, which resulted in this writing, which is read by me, in the same way, as I listen to myself.

 

I feel, while I speak or write, in my body, if I have Embodied Language (EL) or Disembodied Language (DL). There was a time, when I lost my EL again and again and engaged, to my own dismay, in DL. It felt, I had to search for my EL, but I found it back again. Then, I went through a phase, in which it became easier to have EL by myself, but now, I can no longer produce DL. Every time, I was able to stop my own DL, it felt so good, but currently, this is no more an issue for me, as the DL of others, doesn’t bother me anymore, as it used to. It used to really upset me.

 

I’ve had so much EL, that DL became insignificant to me. I just don’t care, that the whole world engages in DL, because I am able to continue with my EL. My attention goes to EL, not DL. Whenever I withdraw  from the violence – which, to me, DL is – I notice an immediate change in my energy. I now look back on a time, when I seemed to get a kick out my escape from dangerous situations. However, I was lacking,  the skill, to avoid these threatening circumstances altogether. I feel so happy, because I am capable of staying with my own EL. My EL effects all my other behaviors, in such a way, that I no longer experience the confrontations, I once believed to be necessary.

 

I used to feel invincible and without any boundaries and others were the only limit to my behavior, but now, due to my EL, I live within my means. This has made me feel as healthy, satisfied and calm, as I am today. I am reminded of the Latin saying: mens sana in corpore sano, a sound mind in a sound body. It came (100) from the Roman poet Juvenal, who also said what I say: what I commend to you, you can give to yourself. I believe, he too was talking to himself and his words are an early rendition of EL.

 

I have changed, not because there was anything wrong with my lively behavior, but because I don’t want to give anyone a chance to stop me. Stated differently, I can continue with my EL, which is not accepted by anyone and I live by my own authority, which is my intelligence. My positivity derives from who I am and how express myself in my speech and in my writings. I call it my Language Enlightenment (LE), as my EL expresses my truth, my consciousness and my bliss. This is my version of the Sanskrit term Sat-Chit-Ananda, which describes the spiritual nature of human beings, but, to me there is no spirituality, as everything is always about language.

 

Om or aum is a symbol supposedly representing a sacred sound, since we have never acknowledged the great difference between DL and EL. In other words, we have made our natural sound, while we speak, into something special, because we seldom if ever use it. There is no doubt about it, during EL we speak with the sound of our wellbeing. All of our superstitious spiritual and nonsensical philosophical mumbo jumbo derives from the simple fact, that we couldn’t and didn’t speak with our authentic sound.

 

Nobody can come between me and my EL and this is my LE. Those who have DL, have no influence on me whatsoever. Although I am aware, I was, like everyone else, undermined by DL, this deleterious effect no longer occurs, as it did in the past. If I feel sad, it is because I am able to have EL, but there is no one to have EL with. I accept that sadness, which has always been with me and which has helped me. However, I am not troubled by the many problems that are created by DL. It is my responsibility, which has allowed me, to move on with EL – even if this meant, I had to be alone – and to leave DL behind.  

 

There are two women, who make a big difference in my life: my loving wife Bonnie, with whom I have been married thirty-eight years and my loving Dutch friend AnnaMieke, with whom I talk every week. It is amazing how AnnaMieke and I have developed in recent months, because of our conversations and writings. She writes so beautiful about her EL on her blog (https://klompanna2.blogspot.com ), which I read almost every day. We are both surprised, delighted and grateful, about how we influence each other with our EL.   

 

I quit being a psychology instructor at Butt College, but also stopped teaching people about EL, because of my connection with AnnaMieke, who urged me to continue with my EL. We have together, with our EL, realized our LE. I’ve never heard or read about two people, who, due to their conversation, became enlightened together. AnnaMieke is the only person with whom I talk about all the ins and outs of EL. I would love share my EL with more people, but it is already good the way it is. After today, I will take a break from writing on my blog, as I feel something has been completed, which can now have its effect. Everyone is welcome to join us in our weekly skype conversations on Sunday, at 4:30 Pacific Standard Time. Kind greetings, my skype name is: limbicease       

 

Willingness (I rather translate it as preparedness. This text was first written in Dutch),

 

I am very motivated to write in Dutch, even though I only speak it once a week, with my Dutch Language friend AnnaMieke. Sometimes I also speak to myself in Dutch, because it is the language I grew up in, but since I have lived in America since 1999, I naturally mainly speak English. However, it is still important for me to write and speak about my Language Enlightenment (LE) with my Embodied Language (EL), in Dutch. Somehow, I find that more pleasant than speaking and writing about it in English.

 

I always welcome everyone's willingness to have EL with me, but immediately distance myself as soon as it comes to Disembodied Language (DL) again. When I longed for others, to have that preparedness  to leave DL behind and to cherish and explore EL, I was frustrated and sad, but now that this longing has disappeared, I feel positive and full of energy.

 

If there is no readiness in others to enter into EL with themselves, there is no point in me talking about it with them. I've learned the hard way, so to speak, but it's also because I'm actually the discoverer of EL and no one has done this before. Never before has anyone opposed conditioning with DL so skillfully, so explicitly, so passionately and with such unrepentant perseverance, because only in this way EL finally gets a chance to flourish.

 

The individual, who is willing 

to take note of what EL really 

is - and therefore not what we, 

still from our conditioning with 

DL, tend to believe it to be - 

has no choice, but to recognize, 

that it is indeed the language is 

of our enlightenment. At first, 

I was shocked and disappointed,

 to discover and admit to 

myself that this eagerness 

was not particularly great, 

but I gradually discovered, 

because of the recognition 

of my LE, that in fact that 

willingness is not even there 

at all. I couldn’t believe it, 

but it did. 

 

Now that I can - without any hesitation - speak and write with my EL about my LE, it is clear to me that what I for a long time considered, as the decidedly not very great enthusiasm of others, was nothing other than my own ability, to have EL with them. It always depended on me, whether there was EL or not. My LE finally made it clear to me, with my EL, that I didn't need to carry the flag for EL.

 

For my part, all my life – even before I discovered EL – there has was an inclination to have EL. When I didn't know that, it gave me many problems, which I overcame. This has made me a special person, but being a special person is not accepted because of the ubiquitous, dumbing down of DL. During DL, only herd behavior is valued, but not individuality. My indomitable willingness has been tested by others and exploited time and time again, but despite my trauma, I have come into my LE.

 

EL requires the authenticity to be absolutely honest with yourself. This comes about, when you talk to yourself all alone and listen to the sound of your own voice. You cannot avoid doing something with your voice, to sound friendly, confident, strong, calm, intelligent, interested, objective, reliable, rational, open or fun. If you talk to yourself long enough - about all kinds of things that are important to you - you will stop this unnatural voice, because only then will you hear what you sound like when you speak with your own voice and the sound of EL.

 

So, it is not a matter of greater, lesser, rational, emotional, moral, political or amusing willingness, because you are either ready or not. When you talk to yourself and listen to yourself, whether you want to admit it or not, you inevitably discover, that you are not willing to have EL, because you have been conditioned to have DL. The only thing you can do is to admit what you do not want to admit and that you have therefore continued to have DL out of habit. Yet, admitting that, stops your DL and then you experience a moment of EL. You will know when this happens because you sound so different.

 

Your preparedness to have BT is characterized by the correct tone of your voice, which you cannot produce if you still feel threatened, confused, angry or sad. All those negative emotions have nothing to do with EL at all. People say that they want to have positive emotions, but only say this because they feel negative. They also say whether something is funny or not, but only do this when it is not funny.  In DL, there's always this lousy, half-assed stuff.

 

I find it ridiculous that speakers, after they have finished speaking, repeatedly thank the audience for their so-called willingness to listen to them. In DL, people behave as if listening to a speaker is a reward for saying what the listener wants to hear. If you talk to yourself, however, you will discover that everything can and should be listened to and that your willingness to listen, does not depend on whether you want to hear or like to hear it or not.

 

In EL everything can flow, because we have the willingness to really listen to ourselves and to experience, that what we tell ourselves is true. It is true that we - unconsciously - concern ourselves almost exclusively with DL, because, supposedly, we ourselves cannot conceive of that possibility, to talk to ourselves and to listen to ourselves. But when we go to therapy, because of so-called psychological problems, the psychologists or therapists act with their voices, as if they accept us unconditionally, because we, supposedly, cannot do that ourselves.

 

Meeting,

 

In the encounter with myself, with my own language, I reinterpret my current experience and everything I have experienced. It's such a beautiful thing. Everywhere it is pretended, that we are all doing very well, with our so-called communication, but no one pays attention to the encounter with themselves, in Embodied Language (EL). To the extent that there is room for change, let alone for improvement, it is always the other person – but never ourselves – who needs to change or who urgently needs to stop their vile behavior.

 

In my experience, people who supposedly work on themselves, have the harshest judgments about others. Actually, they don't give a damn about others, because it is always only about their saintly, supposedly better, but arrogant behavior and never about a healthy, pleasant manner. When one talks about the problems in the world and what could or should be done about them, one involuntarily engages in group behavior that disregards any form of individuality.

 

Because of my encounter with myself, I do not feel the need to participate in Disembodied Language (DL), which almost everyone is involved in, because it is clear to me, the only solution to what we - as individuals - face as a problem, lies in talking to ourselves, listening to ourselves, writing to ourselves and reading and carrying out what we have written about ourselves. No one can do EL for me and that's why I'm okay with doing it for myself.

 

As long as I was busy with others with my language, I was engaging, without realizing it, like everyone else, in DL. However, my ability, in the encounter with myself, to take and keep my EL all to myself, showed me my Language Enlightenment (LE). Even while this was true, I was still trying, in vain, for a long time, to share my EL with others and to teach it to others, so to speak, but that has come to an end, now that my EL – the language that creates space – has become my way to celebrate my LE every day.

 

My LE is something very down-to-earth and very ordinary, but others, who are still under the spell of their DL, are inclined, because of that conditioning, to regard it as something spiritual. I discovered that what is described as religious, is always about our inability to encounter ourselves in our own language. Even though we imagine this, we never talk to God or to a higher power. And, although we  tell this to ourselves, we never talk to others, who, so to speak, take the place of that higher power. During EL, we talk to ourselves because that is the only basis on which we can really talk to others.

 

So in EL, we don't talk to others, as if we were talking to ourselves, but we talk to others in exactly the same way as we talk to ourselves. There is a reason why this has not yet happened, because everyone - due to modern conditioning with science, technology and the inevitable decline of the  belief in a higher power - continues to consider talking to others, also due to conditioning, to be more important than talking to ourselves. However, this inescapable, undeniable, mechanical habit can only be broken, if we start talking to ourselves and writing to ourselves more often, so that, listening to ourselves, reading & instructing ourselves, we start to appropriate our own language, that is, our EL.

 

I am suddenly reminded of how difficult it was for me to write a letter to my parents, when I left the Netherlands for the first time, hitchhiking, in the middle of a cold, snowy winter and had traveled to Israel via Luxembourg, France, Italy, Yugoslavia, Greece. Every time I finished writing a paragraph, I was dissatisfied with the result. Most letters were never sent and torn up again, because I could not put into words the enormous changes I was going through. I was, time and time again, overwhelmed, deeply moved, speechless, impressed by what I experienced, in all those new environments and circumstances, to which I had exposed myself, sometimes at great risk.

 

In the many wonderful encounters with unknown people, who suddenly wanted to share their lives, their culture and wealth with me, there was of course also a meeting with myself. Because I left them every time and traveled further, I began to break free from my own conditioning, that had led to the journey I was on. And, even though I continued traveling for years to come, my spiritual search for my so-called roots was actually over after that very first trip, in which I walked through Maastricht, Rome, Athens and Jerusalem. I knew my spirituality was over for good.

 

I grew up as the eldest son in a Catholic family and for me that meant that, despite the good aspects it had, I would continue to suffer from all kinds of guilt-feelings for many years. I actually did not want to believe, that what I had experienced was true and so I continued searching for years, even though I already knew, that my own experiences were more important than any of the spiritual, psychological, philosophical, artistic, freebooters, explorers, social, scientific, political, jacket, which I gave it.

 

When I discovered my EL, at the age of twenty-one – it could have been twenty-two or twenty-three – it really was just too good to be true. Even though I had already had years behind me, in which I had personally experienced and enjoyed, that I had enriched myself by indulging in all kinds of different cultures, climates, people and circumstances, my ability to recognize all this and to witness this in my language, only now seems to dawn on me. I really did all this and that is why I can now, while I have lived in America for more than twenty-four years, write about my LE with my EL, in Dutch (this text was first written in Dutch).

 

It is truly true that I am enlightened. I couldn't admit it or believe it until I had said it, heard it, written it or read it in the language I grew up in. My LE is not something spiritual, but something intellectual and emotional, because the rational aspect of my EL recognizes all my emotions. With my EL, I witness a beauty, naturalness and love that completely satisfies me. I am so happy and content, even though nothing is as I ever imagined it to be. My EL is not about my expectations, but about what is possible and that is why I can enjoy my LE with my EL. The weekend is just around the corner and I'm looking forward to having more time to celebrate even more with my language. In the encounter with myself, I let go of my language, as I have said and written everything, but also heard and read everything, what I wanted to say and write and what I wanted to hear and read.

 

 

Bereidheid,

 

Ik ben zeer gemotiveerd, om in het Nederlands te schrijven, ook al spreek ik het nog maar een keer in de week, met mijn Nederlandse Taal-vriendin AnnaMieke. Soms dan spreek ik ook nog met mijzelf in het Nederlands, omdat het de taal is, waarin ik opgroeide, maar aangezien ik sinds 1999 in Amerika woon, spreek ik natuurlijk hoofdzakelijk Engels. Het is nog steeds van belang voor mij, om, met mijn Belichaamde Taal (BT), in het Nederlands, over mijn Taal Verlichting (TV) te schrijven en te spreken. Op de een of andere manier vind ik dat prettiger, dan om er in het Engels over te spreken en te schrijven.

 

Ik begroet altijd ieders bereidheid, om samen met mij BT te hebben, maar neem direct afstand, zodra het weer om Ontlichaamde Taal (OT) gaat. Toen ik er nog naar verlangde, dat anderen, net zoals ik, ook die bereidheid zouden hebben, om OT achter zich te laten en om BT te koesteren en te onderzoeken, was ik gefrustreerd en verdrietig, maar nu dat verlangen is verdwenen, voel ik mij positief en vol energie.

 

Indien er vanuit anderen de bereidheid niet is, om BT met zichzelf aan te gaan, dan heeft het geen zin, dat ik het daar met hen over heb. Ik ben zogezegd door schade en schande wijs geworden, maar het is ook, omdat ik daadwerkelijk de ontdekker ben van BT, want niemand heeft dit ooit eerder gedaan. Nog nooit heeft iemand zich zo vakkundig, zo expliciet, zo gepassioneerd en met zo’n lange adem, tegen de conditionering met OT gekeerd, omdat alleen zo BT eindelijk een kans krijgt en kan worden voortgezet.

 

De enkeling, die de bereidheid heeft, om kennis te nemen van wat BT werkelijk is – en dus niet, wat wij, nog vanuit de conditionering met OT, geneigd zijn te geloven wat het is – kan niet anders, dan erkennen dat het de taal is van onze verlichting. Aanvankelijk was ik geschokt en teleurgesteld, om te ontdekken en aan mezelf toe te geven, dat die bereidheid niet bijzonder groot was, maar ik kwam er gaandeweg, vanwege de erkenning van mijn TV, achter, dat die bereidheid er dus eigenlijk helemaal niet eens is.

 

Nu ik – zonder schroom – met BT over mijn TV kan spreken en schrijven, is het mij duidelijk, dat wat ik lange tijd beschouwde, als die beslist niet bijzonder grote bereidheid van anderen, niets anders was dan mijn eigen vermogen, om BT met hen te kunnen hebben. Het hing altijd van mij af, of er BT was of niet. Mijn TV maakte ten lange leste, met mijn BT helder, dat ik geen vaandel-drager hoefde te zijn.

 

Van mijn kant is er al mijn hele leven – ook voordat ik BT ontdektte – de bereidheid geweest, om BT te hebben. Toen ik dat nog niet wist, gaf het me allerlei problemen, die ik heb overwonnen. Dit maakt mij tot een bijzonder persoon, maar het zijn van een speciaal iemand is, vanwege de alomtegenwoordige OT, niet geaccepteerd. Gedurende OT, wordt alleen  kudde-gedrag gewaardeerd, geen individualiteit. Mijn onverwoestbare bereidheid is door anderen op de proef gesteld en keer op keer uitgebuit, maar ondanks mijn trauma, ben ik in mijn TV gekomen.

 

BT vereist de bereidheid, om absoluut eerlijk te zijn naar jezelf. Dit komt tot stand, wanneer je helemaal alleen met jezelf praat en luistert naar de klank van je eigen stem. Je kunt er niet omheen, dat je met je stem iets doet, om vriendelijk, zeker, sterk, rustig, intelligent, geinteresseerd, objectief, betrouwbaar, rationeel, open of leuk te klinken. Als je lang genoeg met jezelf praat – over allerlei zaken, die voor jou van belang zijn – dan hou je op, om je stem op deze onnatuurlijk wijze te gebruiken, want dan pas hoor je, hoe je klinkt, als je spreekt met je eigen stem.  

 

Het is dus geen kwestie van meerdere, mindere, innnerlijke, rationele, morele, politieke of amusante bereidheid, want je bent bereid of niet. Als je met jezelf spreekt en naar jezelf luistert, dan kom je er, of je het nou wil toegeven of niet, onherroepelijk achter, dat je niet bereid bent om BT te hebben, omdat je bent geconditioneerd om OT te hebben. Het enige wat erop zit, is om toe te geven, wat je niet wilt toegeven en dat je dus vanuit gewoonte OT bent blijven houden, maar dat toegeven, stopt je OT en dan ervaar je een moment, waarin je BT hebt. Je weet wanneer dit gebeurd, want je klinkt anders.

 

Je bereidheid, om BT te hebben, wordt gekenmerkt door de juiste toon van je stem, die je dus niet kunt produceren, als je je nog bedreigd, verward, kwaad of droevig voelt. Al die negatieve emoties hebben helemaal niets met BT te maken. Men zegt wel, dat men positieve emoties wil hebben, maar dit wordt alleen maar gezegd, omdat men zich negatief voelt. Ook zegt men of iets leuk is of niet, maar men doet dit alleen maar, omdat het eigenlijk niet leuk is. In OT is er altijd dit belabberde, half-slachtige gedoe.

 

Ik vind het belachelijk, dat sprekers, nadat ze zijn uitgesproken, het publiek herhaaldelijk bedanken voor hun zogenaamde bereidheid, om naar hen te luisteren. Men doet, in OT, alsof het luisteren naar een spreker, een belonging is voor het zeggen wat de luisteraar wil horen. Als je met jezelf praat, dan kom je erachter, dat er naar alles geluisterd kan en moet worden en dat jou bereidheid om te luisteren dus niet afhangt, van of je het wil horen of niet.

 

In BT kan alles weer door-stromen, omdat we de bereidheid hebben gehad, om echt naar onszelf te luisteren en om te ervaren, dat wat wij aan onszelf zeggen waar is. Het is zo, dat wij ons – onbewust – bijna uitsluitend en alleen met OT bezighouden, omdat wij, zogenaamd, die bereidheid, om met onszelf te praten en om naar onszelf te luisteren, niet kunnen opbrengen. Maar, als wij vanwege onze zogenaamde psychische problemen, in de therapie gaan, dan doen de psychologen of therapeuten met hun stem, alsof zij ons onvoorwaardelijk accepteren,  omdat wij dat zogenaamd zelf niet kunnen.     

 

Ontmoeting,

 

In de ontmoeting met mijzelf, met mijn eigen taal, ben ik alles wat ik beleef en heb beleefd, opnieuw gaan ervaren. Het is zoiets moois. Er wordt overal gedaan alsof we het toch allemaal wel goed doen, met de zogenaamde communicatie, maar niemand heeft aandacht voor de ontmoeting met zichzelf, in  Belichaamde Taal (BT). Voor zover er ruimte zou zijn voor verandering, laat staan voor verbetering, is het altijd de ander – nooit wijzelf – die moet veranderen of die hoognodig moet ophouden met hun onhebbelijke gedrag.

 

In mijn beleving hebben mensen die zogezegd aan zichzelf werken, het hardste oordeel over anderen. Eigenlijk geven ze geen ene zak om anderen, want het gaat altijd alleen maar om hun heilige, betere, maar arrogante gedrag en nooit om een gezonde, aangename manier van doen. Wanneer men het heeft over de problemen in de wereld en wat er aan gedaan zou kunnen of moeten worden, dan is men onwillekeurig bezig met groeps-gedrag, dat iedere vorm van individualiteit buiten beschouwing laat.

 

Vanwege mijn ontmoeting met mijzelf, heb ik niet de behoefte om deel te nemen aan Ontlichaamde Taal (OT), waar nagenoeg iedereen zich mee bezig houdt, omdat het voor mij duidelijk is, dat de enige oplossing voor wat wij – als individu – als probleem ervaren, ligt in het praten met onszelf, het luisteren naar onszelf, het schrijven naar onszelf en het lezen en uitvoeren van wat wij hebben geschreven over onszelf. Niemand kan BT voor mij doen en daarom heb ik er vrede mee, om het voor mijzelf te doen.

 

Zolang ik, met mijn taal, bezig was met anderen, begaf ik mij, zonder er erg in te hebben, net als iedereen, in OT. Mijn vermogen echter, om, in de ontmoeting met mijzelf, mijn BT helemaal voor mezelf te nemen en te houden, toonde mij mijn Taal Verlichting (TV). Zelfs al was dit het geval, toch was ik nog lange tijd, tevergeefs, bezig om mijn BT met anderen te delen en om het zogezegd aan anderen te leren, maar daaraan is een eind aan gekomen, nu mijn BT – de taal die ruimte creert – eindelijk mijn manier is geworden, om elke dag mijn TV te vieren.

 

Mijn TV is iets heel nuchters en heel gewoons, maar anderen, die nog in de ban zijn van hun OT, zijn vanuit die conditionering geneigd, om het als iets spiritueels te beschouwen. Ik ben er dus achter gekomen, wat men als religieus beschrijft altijd gaat over ons onvermogen om, in onze eigen taal, de ontmoeting met onszelf aan te gaan. Al beelden wij onszelf dit in, wij praten nooit met God of een hogere macht. Ook al beelden wij onszelf ook dit in, wij praten ook nooit met anderen, die, zogezegd, de plaats innemen van die hogere macht. Gedurende BT praten wij met onszelf, omdat dat de enige basis is, waarop wij echt met anderen kunnen praten.

 

In BT, praten wij dus niet met anderen, alsof wij met onszelf praten, maar wij praten met anderen op precies dezelfde wijze, zoals wij met onszelf praten. Er is een reden, waarom dit nog niet heeft kunnen gebeuren, omdat iedereen –  vanwege de moderne conditionering met wetenschap, technologie en de onvermijdelijke afname van het geloof in een hogere macht – het praten met anderen, eveneens vanuit conditionering, belangrijker blijft vinden, dan  praten met onszelf. Deze onontkoombare gewoonte kan alleen worden doorbroken, als wij met onszelf gaan praten en vaker naar onszelf gaan schrijven, zodat wij, luisterend naar onszelf, onszelf-lezend & instruerend, onze taal – BT – gaan toe-eigenen.

 

Ik ben er ineens aan herinnerd, hoe moeilijk het voor mij was, om een brief te schrijven, naar mijn ouders, toen ik, voor het eerst, liftend, Nederland, in het midden van een koude, sneeuw-rijke winter, had verlaten en via Luxembourg, Frankrijk, Italie, Joegoslavie, Griekenland, naar Israel was gereisd. Elke keer als ik een paragraaf had geschreven, was ik  ontevreden over het resultaat. De meeste brieven  werden nooit verstuurd en weer verscheurd, omdat ik niet onder woorden wist te brengen, de enorme veranderingen, die ik doormaakte. Ik was, keer op keer, overweldigd, diep ontroerd, sprakeloos onder de indruk van wat ik allemaal ervaarde, in al die nieuwe omgevingen en omstandigheden, waaraan ik mij, soms met groot gevaar, had blootgesteld.

 

In de vele prachtige ontmoetingen met onbekende mensen, die zomaar ineens hun leven, hun cultuur en rijkdom met mij wilden delen, was natuurlijk ook een ontmoeting met mijzelf. Omdat ik hen toch elke keer weer verliet en verder reisde, begon ik los te komen uit mijn eigen conditionering, die had geleid tot de reis, waarin ik mij bevond. En, ook al ging ik nog jaren verder met reizen, mij spirituele zoektocht naar mijn zogenaamde roots, was eigenlijk na die allereerste reis, waarin ik door Maastricht, Rome, Athene en Jeruzalem had gelopen, al voorbij. Ik wist dat het voorgoed gedaan was met mijn spiritualiteit.

 

Ik groeide op als de oudste zoon in een Katholiek gezin en dat hield voor mij in, dat ik, ondanks ook de goeie kanten die het had, jarenlang met allerlei schuldgevoelens zou blijven slepen. Ik wilde het eigenlijk niet geloven, dat wat ik ervaarde waar was en zocht dus nog jaren verder, terwijl ik eigenlijk al wist, dat mijn eigen ervaringen belangrijker waren dan het spirituele, psychologische, filosofische, artistieke, vrijbuiters, ontdekkingsreizigers, sociale, wetenschappelijke, politieke, jasje, die ik het gaf.  

 

Toen ik op een-en-twintig jarige leeftijd – het kan ook twee-en-twintig of drie-en-twintig zijn geweest – mijn BT ontdektte, was het werkelijk te mooi om waar te zijn. Ook al had ik inmiddels al jaren achter de rug, waarin ik aan den lijve had ondervonden, dat ik mijzelf had verrijkt, door mij tegoed te doen aan allerlei andere culturen, klimaten, mensen en omstandigheden, mijn vermogen, om dit alles te erkennen en om hiervan in mijn taal getuige te zijn, lijkt nu pas tot mij door te dringen. Ik heb dit alles echt gedaan en daarom kan ik nu, terwijl ik alweer meer dan vier-en-twintig jaar in Amerika woon, met mijn BT, in het Nederlands, schrijven over mijn TV.

 

Het is echt waar dat ik verlicht ben. Ik kon het nog niet toegeven of geloven, zolang ik het nog niet had gezegd, gehoord, geschreven of gelezen in de taal waarin ik opgroeide. Mijn TV is niet iets spiritueels, maar iets intellectueels en emotioneels, omdat het rationele aspect van mijn BT al mijn emoties erkent. Ik ben met mijn BT getuige van een schoonheid, natuurlijkheid en liefde, die mij volledig verzadigd. Ik ben zo gelukkig en tevreden, ook al is niets zoals ik mij dat ooit had voorgesteld. Mijn BT gaat niet over mijn verwachtingen, maar over wat mogelijk is en daarom is het zo, dat ik met mijn BT van mijn TV kan genieten. Het weekend staat weer voor de deur en ik kijk ernaar uit, om dan weer wat meer tijd te hebben, om nog meer feest te vieren met mijn taal. In de ontmoeting met mijzelf, laat ik mijn BT vanzelf weer los, omdat ik alles heb gezegd en geschreven, maar ook heb gehoord en gelezen, wat ik wilde zeggen en schrijven en wat ik wilde horen en lezen.