Gevoel,

 

Wat is het toch heerlijk, om te kunnen zeggen en schrijven wat ik wil en om te weten en te ervaren, dat wat ik heb gezegd en geschreven, eer doet aan  mijn werkelijke gevoelens. Er is zich zo’n prachtige resultaat aan het ontvouwen, waar ik nog steeds versteld van sta, over hoe dit alles blijkbaar werkt.

 

Vandaag begrijp ik een nog tamelijk onderbelicht  aspect van mijn Belichaamde Taal (BT), waarover ik nog niet zoveel heb gezegd of geschreven. Het gaat om het kwetsbare, kostbare feit, dat gedurende BT wij daadwerkelijk vanuit ons gevoel spreken. Gek genoeg is het spreken met gevoel een vaardigheid, die maar zeer weinig mensen schijnen te hebben.  

 

In onze gebruikelijke gevoels-arme Ontlichaamde Taal (OT), zijn wij tot niets anders in staat, dan maar weer keer op keer te doen alsof we met echte, ware gevoelens spreken en onze beleefde, dweepende, volgzame, gehoorzame, verplichte, ongeduldige, snel-afgeleide, zogenaamde luisteraars, doen het ook slechts voorkomen, alsof wij zeer openhartig, persoonlijk, recht voor z’n raap, authentiek en dus gevoelig zouden zijn, terwijl alles altijd is geacteerd.  

 

Emotioneel geblokkeerde, ontevreden mensen zijn, tot op de dag van vandaag, diep onder de indruk gebleven van allerlei zelf-ingenomen, zogenaamd gepassioneerde, aandacht-eisende beroemdheden,  die het zich schijnbaar kunnen veroorloven en die ervoor worden betaald, om hun gevoelens te uiten, die dan weer, precies de kern raken, van waar wij – de luisteraars – als sprekers nooit aan toe komen.

 

Anderen lijken altijd beter in staat, om te zeggen waar het op staat of waar het werkelijk om gaat, maar vanwege onze onbewuste deelname aan OT, heeft helemaal niemand in de gaten, dat al onze gevierde, belangrijke persoonlijkheden, niets laten zien van wat ze nou eigenlijk echt voelen, laat staan dat ze daar eens eerlijk over zouden kunnen praten. We houden ons ongemerkt allemaal hoofdzakelijk met OT bezig, omdat we geen enkel besef hebben, van hoe het voelt, om vanuit ons gevoel te praten.

 

In OT, doen we onwillekeurig allemaal alsof de wijze  waarop er over onze emoties wordt gesproken, een kwestie is, waar sommigen nou eenmaal begaafder  in zijn dan anderen. Daarom geven we het op, om over eigen gevoelens te praten en laten wij het over aan wel-bespraakte, gestudeerde, overdonderende, afleiding-verstrekende anderen. Wij doen net alsof we de gevoelens, die door anderen worden geuit, waarderen, terwijl er in werkelijkheid niets wordt gezeg over hoe wij ons nou eigenlijk zelf voelen.

 

We weten eenvoudigweg niet, hoe wij onze echte gevoelens verbaal kunnen communiceren en kijken daarom op naar charismatische figuren, die alleen maar goed zijn in het doen alsof zij hun eigen en ook onze gevoelens uiten. De enige spreker, die zijn gevoelens kan uiten, is hij of zij die BT heeft. En, de enige persoon, die dit weet en die, zoals ik, hierover  eenvoudig en begrijpelijk kan spreken of schrijven, is iemand, die z’n Taal Verlichting (TV) heeft ontdekt en die zodanig over gevoelens spreekt, dat woorden gevoelens verhelderen, in plaats van verdringen.  

 

In OT gaat wat wij werkelijk ervaren – en dus voelen – volledig verloren, omdat gewichtige, diepzinnige, ludieke, betekenisvolle, zogenaamd intelligente woorden ten koste gaan van wat wij echt beleven. Het is overduidelijk dat wat wij zeggen of schrijven – de inhoud – ogenschijnlijk altijd belangrijker is dan de manier waarop wij het zeggen of schrijven en bijgevolg komen onze gevoelens mondjes-maat, op een gekunstelde manier naar buiten. Of het ligt er allemaal te dik bovenop, of we doen net alsof het ons weer niets kan schelen en lachen we er op los, want het is toch allemaal zo boeiend en amusant.   

 

Spreken met gevoel is eigenlijk heel zeldzaam. Dat is  waarom, ook al hebben we een moment van BT, het niet voort kan duren en ons kan tonen wat werkelijk voor ons en anderen van belang is. Cults onstaan altijd rondom het spreken met gevoel. We geven er  mooie namen aan zoals, spiritualiteit, psychologie, meditatie of philosophie, maar niets van wat wij tot dusver hebben ondernomen heeft geleid tot het voortgaan van BT. Integendeel, alles wat we zeggen te weten, heeft ons ons gevoel doen vergeten. Er is altijd een grote overwaardering geweest voor wat iemand weet en een enorme onderschatting van wat we kunnen voelen en wat we dus bedoelen.

 

Uit het voorafgaande wordt duidelijk, dat er altijd een conflict is gebleven, tussen wat we zeggen te weten en wat we nog steeds voelen, omdat we het niet kunnen vergeten. We ervaren nog steeds onze emoties, ook al zijn wij niet in staat om hier eerlijk en voortdurend over te spreken. Onze omgang met taal is bijna uitsluitend gericht op strijd, omdat wij het hoofd proberen te bieden aan de continuatie van onze negatieve emoties, terwijl we dus maar pretenderen, dat we positieve gevoelens hebben. Er is bij OT – en dus bij het bijna constant hebben van negatieve emoties – een onvermijdelijke reactiviteit gaande, die iedereen of defensief, terughoudend en dus eigenlijk angstig maakt, of juist heel extrovert, dominant, assertief, explosief of expressief maakt.

 

Niemand weet van BT, waarin we onze gevoelens op een positive en gebalanceerde manier kunnen verbalizeren. Er heerst daarom ook een algemeen aanvaard besef, dat wanneer iemand emotioneel zou zijn, het altijd zou gaan om iets negatiefs, wat natuurlijk volslagen onzin is. Anderzijds, is onze emotionele nuance iets dat wordt ontkend door al onze oppervlakkigheid en bijgelovigheid. Men heeft het vaak over wat er wel of niet gezegd zou mogen worden, maar er ligt een groot taboe op het praten vanuit ons voortdurend veranderende gevoelsleven.

 

BT is de taal van onze levendigheid, waarin we in de flow van onze positieve gevoelens kunnen blijven. Zodra iemand echter ook maar iets laat merken, van wat hij of zij echt – dus in positieve zin – voelt, dan gaan anderen daar meteen met hun ongevoeligheid weer overheen en doet men het voorkomen, alsof er een soort competitie gaande moet blijven tussen hoe wij ons voelen, want, onbewust, voelen wij ons allemaal, vanwege onze bijna voortdurende deelname in OT, emotioneel zwaar ondervoed.              

        

 

Now,

 

What is happening now, this is yet another deja-vu, it all sounds like a familiar and trite story, but we accept it, because it is normal.

 

It may be the usual style, but everyone knows, the conversation is and remains substandard. What is it actually about? Who is the biggest show-off?

 

Everything can be summed up in two sentences: it's more of the same and we had it again. I'm fed up and therefore, I left my old town and my country.

 

Now that I have the words I want to say, it is no longer necessary and I become silent. I have said everything ten times and laid my egg every time.

 

There may still be a bone to pick, but my voice begins to tremble and I pause to let the heavy traffic pass and experience my peace, clarity and laughter.     

 

No one to stop me, but I feel pooped out again, I've had enough of all the sweat and toil and forget the suffering I still carried. I greet the coyote in the field.

 

It's so nice to throw off ballast and scatter my words around me and now finally leave them alone, even if they keep walking out of the scuppers.

 

My true nature is worth a long explanation, because it is the only thing that calms me down. I have no daughters or sons, because I live in my language.

 

My words are lively and sincere, but precisely these free words have alienated me from you. I go my own way with what I say.

 

That you do not hear me has made me hear myself. I can't be disturbed now. You may speak the highest word, but you sound quite crazy.

 

Nu

 

Wat gebeurd er nu? Dit is de zoveelste deja-vu. Het klinkt als een bekend en afgezaagd verhaal, maar je accepteert het maar weer, want het is normaal.

 

Het is dan wel de gebruikelijke stijl, maar iedereen weet, het gesprek is en blijft beneden peil. Wat gaat het nou eigenlijk over? Wie is de grootste uitslover?

 

Alles kan in twee zinnen worden samengevat: het is meer van hetzelfde, dat hebben dan weer gehad. Ik ben het zat en ik verliet daarom mijn land en stad.

 

Nu ik de woorden heb, die ik zeggen wil, hoeft het niet meer en word ik stil. Ik heb nu alles zo’n beetje  tien keer gezegd en elke keer weer mijn ei gelegd.

 

Er valt misschien nog wel een appeltje te schillen, maar mijn stem begint te trillen en ik wacht even en laat het verkeer voorbij gaan en blijf even stil staan.

 

Niemand die mij een halt toeroept, maar ik voel me nu wel uitgepoept. Ik heb schoon genoeg van al het gezwoeg en vergeet nu het leed dat ik nog droeg.   

 

Het is fijn om ballast af te gooien en mijn woorden om me heen te strooien en ze nu eindelijk met rust te laten, ook al blijven ze lopen uit de spuigaten.

 

Mijn ware aard is een lange uitleg waard, omdat dit het enige is wat mij bedaard. Ik heb geen dochters of zonen, omdat ik in mijn taal ben gaan wonen.

 

Mijn woorden zijn levendig en welgemeend, maar precies juist deze vrije woorden hebben mij van jou vervreemd. Ik ga mijn eigen weg met wat ik zeg.

 

Dat je mij niet hoort, heeft mij mijzelf doen horen. Ik ben nu niet meer te verstoren. Jij voert dan wel het hoogste woord, maar je klinkt nogal gestoord.

 

MLK,

 

Since I can tell the difference between Disembodied Language (DL) and Embodied Language (EL), I want you to know – on Martin Luther King Day – that the reverend, like you, only knows about DL. I listened to his entire speech on Democracy Now. I object to his bombastic, acted, phony, manipulative way of talking, which, in my opinion, has always been the real problem, but nobody wants to address it.

 

Let’s look at some of the things he said. The very fact that MLK talked politics, shows that he wasn’t into EL, but into DL, as all political discourse is DL. Supposedly, politics and power, is more important than EL, but it isn’t and that is exactly, why things are still as bad as they are today. MLK continuously speaks about we, as he is addressing the group of people, who believes in his dream. However, in EL, there is no group to be addressed. The only group which is addressed by anyone who engages in EL, is the one people inevitably create, due to their DL. It doesn’t matter what belief or ideal they have, as all those who believe to belong to groups, are out of touch with themselves. Moreover, MLK pitted us versus them. Everyone who celebrates his legacy,  does exactly the same. Nothing has really changed!         

 

MLK challenges other so-called leaders, but those who have EL, don’t care about leaders, as they don’t believe in any power higher than themselves. MLK claims to know the truth, because he is a man of God, but anyone who has EL, knows such religious mumbo-jumbo has always prevented us from living our lives as individuals. I don’t talk about American foreign policy here, but refer to the fact that we either engage in DL or EL, as I hear the difference. You could hear the difference too, if you listened.  

Wars are the inevitable consequences of our usual way of talking, which is DL, but MLK, like everyone else, engages in DL, while pretending to have EL, by “giving a voice to the voiceless”. MLK, like so many others, pits the wealthy against the poor, but he is unable to recognize, that the real issue is whether we engage in DL or in EL. MLK never promoted EL, but advocated struggle and struggle is the very essence of DL.     

MLK insist “this madness must cease” and “we must stop now”, but never acknowledges the irrefutable fact, that each of us must stop our DL. One doesn’t stop one’s DL by claiming that one is “a child of God” or “a brother to the suffering poor of Vietnam”. One continues to have DL, by pretending to “speak for those whose land is being laid waste, whose homes are being destroyed, whose culture is being subverted.” In DL, one deludes oneself into believing that one does something “for the poor of America, who are paying the double price of smashed hopes at home and death and corruption in Vietnam.” In DL, one ridiculously claims to “speak as a citizen of the world, for the world as it stands aghast at the path we have taken.” In EL, by contrast, one creates and lives in one’s own world. Once we have ongoing EL, we have stopped the war that is fought with our words. Stopping that treacherous war is far more important than preventing soldiers from dying in battle. Once  that war has been stopped, there will be no battle.   

Also “the great Buddhist leaders of Vietnam” have never addressed DL. They are too concerned about their power within the Vietnamese culture. To me, as someone with ongoing EL, America is not the “the image of revolution, freedom and democracy”, but the country of transcending every form of tribalism. Supposedly, we are still in a battle for the soul of this  nation, but the real issue is, whether we are going to recognize the great difference between DL and EL.

It is hard to come to terms with the facts, but MLK was just another zealot, a fanatic, who believed that religion would save us from disaster. It didn’t and it couldn’t, as something totally different was needed. He says “we must continue to raise our voices and our lives if our nation persists in its perverse ways in Vietnam.” In DL, people raise their voice or try to be heard.  According to MLK “We must be prepared to match actions with words by seeking out every creative method of protest possible.” How about listening to ourselves while we speak and engaging in EL instead of DL? In EL, our words are actions.

 

MLK says “Every man of humane convictions must decide on the protest that best suits his convictions, but we must all protest.” I don’t protest DL, I avoid it, but MLK says “we must enter that struggle” and he says “something even more disturbing.” He demands  each one of us must carry, like him, the weight of the whole world on our shoulders. Our DL requires us to obey our conditioning history and do as we are told. We are told to care about others, we are not allowed to be individuals, who really care about ourselves.   

The profoundly problematic group-think is equally evident in other powerful people. John F. Kennedy is recorded to have said “Those who make peaceful revolution impossible will make violent revolution inevitable.” It is almost like a declaration of war, but this man, presumably, is in favor of peace. It is only in DL, that we demand and expect that others must “give up the privileges and the pleasures that come from the immense profits of overseas investments.” MLK says “we must rapidly begin the shift from a thing-oriented society to a person-oriented society”, but the individually-oriented society, that is America, is against his DL and the group-think he espouses.

MLK dishes up outdated biblical stories, to score political points about what according to him is “true compassion.” Unless we have faith, we cannot say “This is not just.” However, I don’t really need you to believe in EL. Your disbelief in EL and your sheepish faith in DL is not my problem. To me, DL is not just, as it “cannot be reconciled with wisdom, justice and love.” This has nothing to do with the nation, but with you. Your DL implies your “spiritual death”.

Who cares that MLK said “These are revolutionary times?” Many years have passed and look what has happened? We haven’t acknowledged the fact that our usual way of talking is DL and that nothing will change, unless we stop our DL, so that we can have EL.  It is utter nonsense to make it seem as if “The people who sat in darkness have seen a great light.” Quite to the contrary, we inevitably are dealing with the horrific consequences of our unaddressed DL.

MLK, sounds like a preacher, admonishing his people for their sins, but he is just another closet-politician, an anti-American, who is in favor of communism. Today, it is clearer than ever, the left believes that “only Marxism has a revolutionary spirit.” Our DL, has prevented our EL. This sad fact has nothing to do with having a so-called revolutionary spirit, but with listening to ourselves while we speak. If MLK would have heard his own dramatic, exaggerated voice, he would have realized, he wasn’t listening to himself, he would have spoken in a different tone of voice.

I love and praise the American culture, as it is the best fit for my individualism. Like many immigrants, I feel incredibly fortunate to be able to live here. MLK with his so-called “revolutionary spirit” wants people to believe in nonsense. He says “every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low, and the crooked shall be made straight and the rough places plain.” This is just pure demagoguery. It is astonishing to me so many black Americans are still so enthralled with this charlatan, whose insidious views are tearing American society apart today. I don’t consider MLK a man of peace, as he has no EL.    

 Terrible,

Although I, as an individual, am involved in something very beautiful and speak and write about it, I simply cannot avoid, at least in my writing, to elaborate on the ghastly nonsense that everyone is involved in. It is very understandable, but also ridiculous, sad and catastrophic, that everyone, as an individual, wants to hide endlessly in zombie-like group behavior. I don't feel the need to talk to anyone about this because then I would be doing exactly what everyone else is doing. I am sticking to this writing, because it allows me not to get caught up in the tragedy that is unfolding everywhere and so I let you, the reader, know that I am not participating in the usual stupid manner in which you deal with your language.

My writing is not a distant, academic, intellectual tour de force, but a confrontation with reality, which you have continued to avoid, but which I have come not only to face, but listen to. Because I listen to how people speak in general and can hear for myself exactly how I actually want and can speak, I have no good word for you, about the compulsive, superficial, violent way of talking, which is accepted as normal . I don't accept that you ruin everything with your way of talking. Through this writing, you come to know what a fool you are, that you cannot even be yourself, in the unconscious way you always speak.

This writing is only  and solely addressed to all the whiners and jerks with Disembodied Language (OT). Those who can have Embodied Language (BT), who know what I'm talking about and don't even need to read this, but you, who literally, day in and day out, say that your OT is important, special and necessary, I address to your self-righteous misconduct. It's really true that anyone who has OT is only interested in claiming the attention of others and thus making their own so-called rooster crow victory. However, roosters sound more natural than you.

Even if you do not recognize the truth and necessity of my Language Enlightenment (TV) - because you are used to OT and thus unable to continue with BT - that does not alter the fact that I am an authority in our dealings with language. In fact, your inability to have BT, although, of course, you've smelled or tasted it from time to time, is proof that I'm right. How could I or anyone else say this, if he or she didn't know and personally experience how everyone keeps failing in having ongoing BT and involuntarily gets distracted by other things that then seem to be more important ? It is because of my TV that I can afford this clear focus. This text leaves no doubt whatsoever that you and people like you, with DL, have always done violence to others.

Furthermore, it is of course also a fact that you yourself suffer from this, but as I have said before, other things are supposedly more important than paying attention to what needs attention. You are only and exclusively concerned with others, because you are running away from yourself. You are constantly on the run and you can't find safety anywhere with your DL. Even though I am writing about you, I am not concerned with you, I have left you behind, I recognize you immediately and avoid you like the plague. While I will never claim to be immune to your sickening DL, I will continue to do everything in my power to protect myself from that influence. This writing works fine.

 

Verschrikkelijk, (I will later translate this in English)

 

Ofschoon ik, als individu, mij met iets heel moois bezig houd en daarover spreek en schrijf, ontkom ik er eenvoudigweg niet aan, om, in ieder geval in mijn schrijven, uit te wijden over de afgrijzelijke onzin, waar iedereen mee bezig is. Het is heel begrijpelijk, maar eveneens belachelijk, triest en catastrofaal, dat iedereen, als individu, zich eindeloos wil blijven  verschuilen in zombie-achtig groeps-gedrag. Ik heb  geen enkele behoefte om hier met iemand over te spreken, want dan zou ik precies doen wat iedereen doet. Ik houd me bij dit schrijven, omdat het mij in staat stelt, niet verwikkeld te raken in de tragedie, die zich overal afspeeld en laat jou, als lezer, dus weten, dat ik niet meedoe, met de gebruikelijke stomzinnige wijze, waarop jij omgaat met je taal.

 

Mijn schrijven is geen afstandelijk, academisch, intellectueel hoogstandje, maar een confrontatie met de werkelijkheid, die jij bent blijven ontlopen, maar die ik niet alleen onder ogen ben gaan zien, maar ook ben gaan beluisteren. Doordat ik luister, naar hoe er over het algemeen wordt gesproken en aan mezelf precies kan horen, hoe ik eigenlijk wil en kan spreken, heb ik geen goed woord over, voor jou dwangmatige, oppervlakkige, geweldadige manier van praten, die als normaal wordt geaccepteerd. Ik accepteer niet, dat jij alles verpest met jou manier van praten. Door dit schrijven, kom je aan de weet, wat een dwaas je bent, dat je niet eens jezelf kunt zijn, in de onbewuste wijze waarop je altijd spreekt. 

 

Dit schrijven is uitsluitend en alleen gericht aan alle zeikers en etterbakken met Ontlichaamde Taal (OT). Zij die Belichaamde Taal (BT) kunnen hebben, die weten waar ik het over heb en hoeven dit niet eens te lezen, maar jij, die letterlijk, dag in dag uit, zegt dat jou OT belangrijk, bijzonder en noodzakelijk is, spreek ik aan op je zelf-ingenomen wangedrag. Het is echt zo, dat iedereen die OT heeft, alleen maar geinteresseert is om de aandacht van anderen op te eisen en om zo z’n eigen zogezegde haan victorie te laten kraaien. Hanen klinken echter natuurlijker dan jij.

 

Ook al erken je de waarheid en noodzaak van mijn Taal Verlichting (TV) niet – omdat je gewend bent aan OT en dus niet in staat bent, om met je BT voort te gaan – toch doet dat niets af aan het feit, dat ik een authoriteit ben wat betrefd onze omgang met taal. Eigenlijk is jou onvermogen om BT te hebben, ofschoon je er natuurlijk wel zo af en toe aan hebt geroken, een bewijs dat ik gelijk heb. Hoe kon ik of iemand anders dit zeggen, indien hij of zij niet zelf wist en aan den lijve heeft ervaren, hoe iedereen maar blijft falen, in het hebben van voortgaande BT en onwillekeurig afgeleid raakt door andere zaken, die dan zogezegd belangrijker schijnen te zijn? Het is vanwege mijn TV, dat ik mij deze duidelijke focus kan veroorloven. Deze tekst laat er geen enkele twijfel meer over bestaan, dat jij en mensen zoals jij, met DL, anderen altijd geweld hebt aangedaan.

 

Voorts is het natuurlijk eveneens een feit dat jij hier zelf onder lijdt, maar zoals ik al eerder heb gezegd, , andere zaken zijn zogenaamd belangrijker dan het geven aan aandacht aan wat de aandacht vraagt. Jij ben enkel en uitsluitend met anderen bezig, omdat je van jezelf aan het weglopen ben. Je bent constant op de vlucht en je vind nergens veiligheid met je DL. Ook al schrijf ik over jou, ik ben niet met je bezig, ik heb je verlaten, ik herken je onmiddelijk en vermijd je als de pest. Ofschoon ik nooit zal beweren dat ik immuum ben voor jou verziekende DL, blijf ik doen wat in mijn mogelijkheden ligt om me tegen die invloed te beschermen. Dit schrijven werkt prima.                       

 

Authority,

 

Since I can hear, feel, understand and explain the difference between Disembodied Language (DL) and Embodied Language (EL) and permanently have withdrawn from DL, so that I could have ongoing EL and become aware of my Language Enlightenment (LE), this is the only thing I still talk or write about. I want to speak and write about my LE because I can.

 

Anyone can, like me, recognize and stop their own DL and experience that ongoing EL reveals their LE. I should be invited to speak to audiences all over the world, but for reasons, I fully understand, this isn’t happening and, it is never going to happen either. However, because I am the founder of as well as the authority on LE, I feel the urge to let anyone who reads this know, that colleges and universities should, of course, honor me with a special degree.

 

It is my strong conviction that LE cannot be taught and, therefore, cannot be learned, as it can only be experienced. To make this marvelous experience happen, I let you know, from the get-go, that your stupid DL is none of my concern. I reject your usual way of talking, as it is so dumb. Moreover, I know something better and the only way for you to find out about that, is to let me do all the talking, so that you can come in contact with yourself. Yes, you are not in touch with yourself, because of your DL, but if you would listen to me, there would, temporarily, be no room for your mechanical behavior to occur.

 

I know that when you engage in EL, you sound like yourself and if you engage in DL, you disconnect from yourself.  You are only allowed to speak, when the former is the case, since I reject the latter in this writing, before I have ever spoken with you. Stated differently, you either accept my authority or you don’t get to speak with me at all. I have to be strict with you, because, unknowingly, you keep wanting to push your disgusting, nasty DL on me and I will not have any of it. I reject everyone’s DL, period (.)

 

The fact that I can be so direct, is because my LE can only be expressed in this way. Therefore, although, I have certainly no respect at all for anyone’s boring, unintelligent, demanding, oppressive DL, I still speak and write with EL about your stupidity, superficiality and superstitiousness, which has prevented you from exploring how you deal with language and the way you talk. I don’t attack you, but I call your DL what it is: the pretention that you talk and listen.

 

I am sure, you have never heard anyone speak or write as audaciously as I do, as there never was such a person. I have declared myself enlightened for the simple reason, that I have truly acquired the highest possible knowledge: self-knowledge. My LE couldn’t have been attained in any other way than with my ongoing EL. I am aware about psychology, behavioral science, behaviorology, empiricism, linguistics or religion, but nobody is able to speak or write about what I address, since they haven’t done the work I have done, to get where I have arrived.

 

Someone on the radio, spoke about the presumed necessity of setting up a truth-commission. Hahaha, what a joke. We only speak the truth – about who we really are – if we can keep listening to ourselves while we speak and, thus, keep engaging in EL, but the reality is, we don’t do that, as nobody inspires us to do this. I know you are not going to do it, but I do it and that is the whole point of this writing. You will only be able to do it, if you experience I do it. I write this, so that you can read it and remember it.