Self-Awareness,

 

Embodied Language (EL) is about self-awareness, but also about self-love. Our ability to love others begins with our ability to love ourselves. Moreover,  a sense healthy self-esteem remains the very basis for all relationship, throughout our lives. However, since we don’t listen to the sound of our own voice, while we speak, we unconsciously, mainly engage in Disembodied Language (DL), every day. Therefore, our ability to truly care for ourselves, is undermined by the insensitive way in which we habitually speak. Moreover, since DL remains, unknowingly, our usual way of talking, we consider the process of stopping our DL and engaging in EL, as an act of narcissism.

 

Although we don’t know, how to even begin to talk about the difference between DL and EL, there are, of course, very serious psychological consequences to the over-development of our self-love impulse. Since we can never succeed in loving ourselves with DL, it is an urgent, unaddressed necessity, that we begin to talk, as conscious human beings, with EL, about the absence of self-love in our lives. With DL, we keep wanting and demanding all sorts of things and we consider others merely as instruments to be used in the gratification of our own ends. No matter how often we succeed, in having our way, in doing  whatever the hell we want, in believing whatever we supposedly freely chose to believe, we are never really satisfied. We cannot be fulfilled, as long as we keep mechanically engaging in DL. What we have called our spiritual needs, can only be accomplished by EL, a different way of dealing with our language.  

 

Once we have acknowledged the great difference between DL and EL, it is shockingly clear, that none of our emotional, intellectual, spiritual or aesthetic  needs were ever met or could ever be met, by our common way of talking (DL), which sets the stage for how we treat our language, ourselves and, therefore, all our other behavior. Since we were raised by parents, who didn’t know anything about the difference between DL and EL, we have all been raised with punitive DL and only with brief, sporadic moments of EL. As a result, we lack self-awareness.

 

When we begin to have ongoing, stable, deliberate, skillful EL – rather than only a few, haphazard, brief moments of it – we are inevitably going to discover our Language Enlightenment (LE). In doing so, we find, our self-adoration is enjoyable and needed. However, our genuine admiration for and devotion to ourselves, doesn’t involve posting of selfies on social media, but is about having meaningful and healthy conversations and relationships, that make us happy, alive, productive and proud of ourselves.

 

From the moment that we for the first time become aware about the difference between DL and EL, we only want EL, as we realize that DL – that is, the way in which everyone, everywhere talks –  never could give us what we had really wanted. Since we know that EL fulfills us, we only want EL. Although, in the beginning, it is frustrating for us, to fully admit the truth of our LE – because we keep having DL, which cannot express it – as we withdraw from DL, we are less and less effected by it and we engage more and more in EL. Our EL develops a new self-awareness, which prevents us from getting drawn into DL and we don’t expect others to fulfill our expectations, as we know that DL has forever lost all its glamour.  

 

New,

 

I have founded a new faith and call it my Embodied Language (EL). Even though of course you don't believe this to be the case, it really is a new thing, to talk to yourself and to listen to yourself as you talk to yourself. You start listening while you speak and it is completely natural and easy and you know for sure that you have EL because you feel so incredibly different than when you have Disembodied Language (DL) and talk in your usual way.

 

I have written a hymn to the beautiful music of G.F. Handel and feel satisfied with the lyrics I made up to this beautiful, well-known song. If you should decide to talk to me, I will sing it to you and play it on my ukulele. Suddenly the spiritual aspect of EL makes itself known again and I feel elevated and grateful. Actually, this is my normal way of doing things, but because I have just sung that beautiful melody several times, I want to write about it now. That link between EL and inging is very important.

 

 

 

I took singing lessons years ago and even once toyed with the idea of ​​becoming an opera singer. I've always loved singing. Because I was so passionate about it at the time, I listened to my voice and tried to sound as beautiful as possible. When I discovered EL, however, it wasn't my singing voice, but my speaking voice that I started to listen to and, most importantly, I wasn’t trying to sound nice. I was perplexed that listening to my own speaking voice was so beneficial and enjoyable so I continued, even though no one else listens to their own speaking voice in DL. I am sure that many people will associate this with prayer, but I am not talking to some higher power, but to myself and if I can have EL with someone else then we are talking to ourselves, while we actually talk to each other.

 

In EL we don't know what we are going to say or write, but in DL we always speak from memory and repetition. We sound very different when we think aloud, so to speak, than when we know exactly what we are going to say before we say anything. In the event that, so to speak, we don't actually think about what we say or write - and therefore only say or write what we are capable of at that moment - then we say or write new, important things, which we can only say or write, if we keep listening to ourselves or can keep in touch with ourselves while we are writing. Actually, that construction of being in touch with yourself is a mis-phrasing, which is being dismantled in EL.

 

There is no one who can be in contact with himself, because the so-called someone who claims to want that contact with himself is already himself. However, it is only when we say or write about this in our effortless, calm, pleasant, listening-speaking voice, that we can step out of the perpetual conflict in which we, as speaker and listener or as writer and reader of appear to be separated. We are therefore not, as we usually say, one with ourselves, because this old, wrong way of talking or writing is no longer relevant to us.

 

As long as we speak or write with EL about our DL or EL, we can still reasonably use our usual way of speaking or writing, but as soon as we start talking with our EL about our Language Enlightenment (LE), a change of our EL takes place because LE asks us to make this change. It is very exciting to note that EL takes on a completely different form once our LE comes into the picture. The whole idea that we are a person, who is experiencing something, falls away. In DL, the speaker or writer is still the author of his or her words and even if we talk about EL with our EL, that agency - who we believe we are, even if it has already diminished in meaning – is still somewhat maintained. We say that we, as a speaker or writer, engage in DL or in EL. If we were to try to speak or write about our LE with DL, we would be making all sorts of idiotic claims, that aren't true at all, although others might fall for it anyway and believe you're really talking about your LE, because usually don’t know anything about LE. You can only talk with EL about your LE and if you do that purposefully and deliberately, then you will notice that your LE is not yours, of course, but everyone's. Someone who hears me talk about LE can only understand it insofar as he or she has examined for himself the difference between DL and EL. The listener is going along with the change that occurs because EL can articulate LE directly, as an  energy phenomenon, which is difficult to describe in words. The bottom line is this: the listener, hearing a speaker talk about LE with EL, cannot help but immediately conclude that he or she is also enlightened. So, we are always enlightened together in EL.

 

 

Nieuw,

 

Ik heb een nieuw geloof gesticht en noem het mijn Belichaamde Taal (BT). Ook al geloof je natuurlijk niet dat dit zo is, het is echt een nieuw iets, om met jezelf te praten en om naar jezelf te luisteren terwijl je met jezelf praat. Je gaat geheel vanzelf luisterend spreken en je weet zeker, dat je BT hebt, omdat je je zo anders voelt, dan wanneer je Ontlichaamde Taal (OT) hebt en op je gebruikelijke manier praat.

 

Ik heb een hymne geschreven op de prachtige muziek van G.F. Handel en ben tevreden met de tekst, die ik verzon bij dit mooie, welbekende lied. Als je mocht besluiten om mij te praten, dan zal ik het voor je zingen en op mijn ukulele spelen. Ineens maakt het spirituele aspect van BT zich weer eens kenbaar en voel ik me heel verheven en dankbaar. Eigenlijk is dit mijn normale manier van doen, maar doordat ik zojuist diverse malen die mooie melodie heb gezongen, wil ik daar nu over schrijven. Die link tussen mijn BT en mijn zang is van groot belang.

 

Ik heb lang geleden jaren zangles gehad en speelde zelfs ooit met het idee, om opera zanger te worden. Ik heb altijd enorm van zingen gehouden. Doordat ik daar indertijd zo bezield mee bezig was, luisterde ik naar mijn stem en probeerde ik zo mooi mogelijk te klinken. Toen ik BT ontdekte, was het niet naar mijn zang-stem, maar mijn spreek-stem, waarnaar ik begon te luisteren. Ik stond perplex, dat luisteren naar mijn eigen spreek-stem zoiets weldadig was en daarom ging ik ermee door, ook al luisterd niemand naar z’n eigen spreek-stem in OT. Ik ben er vast van overtuigd, dat vele mensen dit in verband zullen brengen met bidden, maar ik praat niet met een of andere een hogere macht, maar met mezelf en als ik BT met iemand anders kan hebben, dan praten wij met onszelf, terwijl wij echt met elkaar praten.

 

In BT weten we niet wat we zullen gaan zeggen of schrijven, maar in OT spreken we altijd vanuit een herinnering en herhaling. We klinken heel anders, als we zogezegd hardop nadenken, dan wanneer we voordat we iets gaan zeggen, al precies weten wat we gaan zeggen. In het geval, dat we zogezegd dan eindelijk eens niet zogenaamd nadenken over wat we zeggen of schrijven – en dus alleen maar zeggen of schrijven, waartoe wij op dat moment in flow in staat zijn – dan zeggen of schrijven we nieuwe, belangrijke dingen, die we alleen maar kunnen zeggen of schrijven, indien we naar onszelf blijven luisteren of tijdens het schrijven in contact kunnen blijven met onszelf. Eigenlijk is die hele constructie van in het contact zijn met jezelf, een foutieve formulering, die wordt ontmanteld in BT.

 

Er is niemand, die in contact kan zijn met zichzelf, omdat die zogenaamde iemand, die dat contact met zichzelf zegt te willen, zelf al zichzelf is. Het is echter alleen wanneer wij dit met ons moeiteloze, kalme, aangename, luisterend sprekende stem-geluid zeggen of daarover schrijven, dat wij daadwerkelijk uit het eeuwig-durende conflict kunnen stappen, waarin we, als spreker en luisteraar of als schrijver en lezer van elkaar gescheiden lijken te zijn. We zijn dan ook niet, zoals we dan meestal zeggen – een met onszelf – omdat deze oude, verkeerde wijze  van praten of schrijven niet langer terzake doet.

 

Zolang we nog met BT over OT of BT spreken of schrijven, kunnen we ons nog redelijk bedienen van onze gebruikelijke wijze van spreken of schrijven,  maar zodra wij het met onze BT over onze Taal Verlichting (TV) gaan hebben, dan vindt er een verandering van onze BT plaats, omdat TV dat van ons vraagt. Het is heel boeiend om te constateren dat BT nog weer een geheel andere vorm aanneemt zodra onze TV in beeld begint te komen. Het hele idee dat we een persoon zijn, die iets ervaart valt weg. In OT, is de spreker of de schrijver nog steeds de auteur van zijn of haar woorden en zelfs ook als we het met onze BT over BT hebben, dan blijft nog steeds dat agent-schap – van wie we geloven te zijn, ook al neemt het in betekenis af – toch enigszins in stand. Wij zeggen dat wij, als spreker of schrijver,  ofwel OT of BT hebben. Indien wij met OT over onze TV zouden proberen te spreken of te schrijven, dan gaan we allerlei idiote dingen beweren die helemaal niet waar zijn, ofschoon anderen er misschien toch wel intrappen en geloven, dat je het echt hebt over je TV, want ze weten meestal helemaal niets af van TV. Je kan het alleen maar met BT over TV hebben en als je dat dan heel doelgericht en opzettelijk doet, dan merk je, dat jou TV natuurlijk niet van jou  is, maar van iedereen. Iemand die mij hoort praten over TV, kan het alleen begrijpen voorzover hij of zij zelf het verschil tussen OT en BT heeft onderzocht. Het meegaan van de luisteraar – in de verandering, die optreedt, omdat BT direct TV kan verwoorden – is energie-phenomeen, dat moeilijk met woorden is te beschrijven. Het komt hierop neer: de luisteraar, die een spreker met BT hoort spreken over TV, kan niet anders dan direct concluderen dat hij of zij ook verlicht is. We zijn in BT dus altijd samen verlicht.

 

Actually,

 

You may be reading this, but who are you? Are you another coward consumer,  who doesn't dare talk to me, who just reads this, who doesn't do anything about it and who keeps going on with Disembodied Language (DL)? Even though I know that you are and probably always will be a coward, I am writing only for you and not for those with whom I can already have Embodied Language (EL). You won't regret it if you can get over your unjustified fear.

 

Actually, you would marvel and admire yourself, if you talked to me and thus had EL with me. I don't want to be praised by you, but because I would have EL with you, you could finally admit to yourself that you have given yourself over and over again to all sorts of creep, worthless and dangerous people , who were absolutely not worth it. Even if you struggle to speak to me, I assure you, I am worth it.

 

Actually, it is much more important to me to write or to say these words than for you to hear, read or understand these words. I am writing or saying this for my own pleasure, as I already have EL, while you continue to muddle through with your idiotic and problematic DL. It is actually of much greater importance to you that, in addition to reading my text, you start talking to me, than that I change your DL into EL, because that is really not the point. Although you can talk with me about the change from DL to EL, that change depends entirely on you.

 

Actually, EL - and really talking to yourself - is the only real reason for you to start talking to me, because there absolutely isn't anyone else like me who can encourage you to finally listen to yourself. Whether you believe me or not, this is the only way your EL can develop. In other words, I am the only one who – because I already have it myself – knows for sure, that no EL has ever developed in your life.

 

Actually, it's because I've come to enjoy my own Language Enlightenment (LE) so much, because of my EL, that I'm going to say and write this for you - who keep on compulsively wailing, dragging, struggling and whining. Even if you don't want to talk to me, it is of course already clear to me that you only want to talk to those, who maintain your boring DL. Your insensitive, punitive DL goes on automatically, because listening to others is more important to you than listening to yourself.

 

Actually, no matter how you look at it, you are always isolated because of your DL. When people prefer solitude and turn away from others, to supposedly survive, there is this assumption that something wrong with their so-called mental health. There would be psychological or spiritual problems, so to speak, which would then result in them cutting themselves off from all social contact, but when we start having ongoing EL, it turns out, to everyone's great surprise, that we have wasted ourselves and therefore our lives on our isolation, our faith, our work, our family, our addiction, our distraction and our responsibility for whatever, as we really don't feel like having more of the same DL every day.

 

Actually, even though you are day in and day out, wrapped up and thus stuck in the stupid wrangling of DL, you still long to have freedom and, therefore, EL, but as soon as that opportunity arises, because I invite you to join me, you immediately retreat back into your stinking, filthy prison of your own DL. I don’t give a shit. You know I'm available. When you talk with me, you're done with your retarded DL.

 

Eigenlijk,

 

Je leest dit misschien dan wel, maar wie ben je nou eigenlijk? Ben je weer een of andere laffe flap-drol, die niet met mij durft te praten, die dit alleen maar  leest, die daar verder niets mee doet en die verder blijft gaan met Ontlichaamde Taal (OT)? Ook al weet ik, dat jij een bangerik bent en waarschijnlijk altijd zult blijven, toch schrijf ik alleen voor jou en niet voor degene, met wie ik al Belichaamde Taal (BT) kan hebben. Je zult er geen spijt van hebben, indien je je over je onterechte angst heen kunt zetten.

 

Eigenlijk is het zo, dat je jezelf zou verwonderen en bewonderen, wanneer je met mij zou praten en dus BT met mij zou hebben. Ik zit er niet op te wachten om door jou opgehemeld te worden, maar omdat ik samen BT met jou zou hebben, zou je eindelijk eens aan jezelf kunnen toegeven, dat je eigenlijk telkens opnieuw jezelf hebt overgegeven aan en te grabbel hebt gegooid voor allerlei mensen, die dit absoluut niet waard waren. Al kost het je moeite, om met mij te spreken, ik verzeker je, ik ben de moeite waard.

 

Eigenlijk is het voor mij van veel groter belang, om deze woorden te schrijven of te zeggen, dan dat jij mijn woorden hoort, leest of begrijpt. Ik schrijf of zeg dit voor mijn eigen genoegen, want ik heb al BT,  terwijl jij maar blijft door-modderen met je OT. Het is eigenlijk voor jou van veel groter belang, dat je, naast het lezen van mijn tekst, met mij gaat praten, dan dat ik jou OT in BT zou gaan veranderen, want zo zit de vork toch echt niet aan de steel. Ofschoon je met mij over de verandering van OT naar BT kan spreken, hangt die verandering geheel af van jou.

 

Eigenlijk is BT – en echt met jezelf gaan praten – de enige werkelijke reden voor jou, om met mij te gaan praten, omdat er echt niemand anders is, zoals ik, die jou kan stimuleren, om toch eens eindelijk echt naar je zelf te gaan luisteren. Dit is, of je het nou wil geloven of niet, absoluut de enige manier, waarop jou BT zich zou kunnen gaan ontwikkelen. Anders gezegd, ik ben daadwerkelijk de enige, die – omdat ik het zelf al heb – het zeker weet, dat er zich in jou leven nog nooit enige BT heeft kunnen ontwikkelen.

 

Eigenlijk is het, omdat ik vanwege mijn BT zo enorm ben gaan genieten van mijn eigen Taal Verlichting (TV), dat ik dit voor jou – die maar zo dwang-matig blijft door-jammeren, door-drammen, door-slepen, door-worstelen en door-zeiken – schrijf. Ook al wil je dan niet met mij praten, het is mij natuurlijk wel duidelijk, dat je alleen met hen wil praten, die jou OT in stand houden. Jou OT gaat maar automatisch door, omdat het luisteren naar anderen, voor jou, van groter belang is dan het luisteren naar jezelf.

 

Eigenlijk zit je, hoe je het ook wend of keert, altijd in een isolement, vanwege je OT. Wanneer mensen de eenzaamheid verkiezen, zich van anderen afkeren, om zogenaamd te overleven, wordt verondersteld dat er iets mis is met hun zognaamde geestelijke gezondheid. Er zouden, zogezegd, psychologische of spirituele problemen zijn, die dan tot gevolg zouden hebben, dat zij zich afsluiten van elk sociaal contact, maar als wij BT gaan hebben, blijkt tot ieders grote verbazing, dat wij onszelf en dus ons leven hebben  vergooid aan ons isolement, ons geloof, ons werk, onze familie, onze verslaving, onze afleiding en onze verantwoordelijkheid voor wat dan ook, omdat wij eigenlijk geen zin hebben in de OT van anderen.

 

Eigenlijk, ook al ben je dag in dag uit, verwikkeld en zit je dus moervast in het stompzinnige geharrewar van OT, toch verlang je ernaar om BT en vrijheid te hebben, maar zodra zich die gelegenheid voordoet, omdat ik je uitnodig om met mij te spreken, krabbel je weer terug in de stinkende, smerige gevangenis van je eigen OT. Het zal mij een worst wezen. Je weet dat ik beschikbaar ben en dat het dan gedaan is met je achterlijke OT.

 

Over het algemeen,

 

Over het algemeen houden mensen, over de gehele wereld, zich bezig met Ontlichaamde Taal (OT) en slechts af en toe, per ongeluk, en daarom vrij zelden, ervaren ze wat Belichaamde Taal (BT). We hebben evenwel nog steeds, onbewust, wat BT, omdat de menselijke natuur nou eenmaal niet weggaat, ook al leiden we absurde en tragische levens, vanwege de stomme manier waarop we omgaan met onze taal.

 

Over het algemeen hebben mensen geen enkel begrip van het verschil tussen OT en BT, maar toch doen ze alsof ze dit verschil al kennen, terwijl ze eindeloos discussiëren met hun eigen belabberde OT over de onhebbelijke OT van anderen. Als ze van het grote verschil tussen OT en BT hadden geweten, dan zouden ze resoluut ophouden, om OT nog weer een keer met OT aan te proberen te pakken, maar ze zouden, zoals ik hier doe, OT met BT aanpakken.

 

Over het algemeen is al het schrijven gebaseerd op de manier waarop we gewoonlijk spreken. Bijgevolg zijn we, zonder het te weten, niet alleen meestal bezig met saaie OT terwijl we spreken, maar we lezen ook alleen maar dwaze geschriften, die zijn afgeleid van onze gebruikelijke OT. Het is ons niet bekend dat alles wat we lezen gebaseerd is op OT, aangezien geschriften als deze niet kunnen worden geproduceerd door iemand die alleen maar OT kent.

 

Over het algemeen blijft angst de waardeloze basis voor een onintelligente, ongevoelige, oppervlakkige omgang met taal, omdat iemand zoals ik, die in staat is om voortdurend BT te produceren, voortdurend volledig wordt genegeerd door iedereen met OT. In het beste geval wordt ik getolereerd, maar ik word nooit echt geaccepteerd, in die zin van dat anderen zichzelf toestaan ​​om BT met mij te gaan hebben.

 

Over het algemeen vindt de verschuiving van OT naar BT, dat wil zeggen, de verschuiving van angst naar onbevreesdheid, nooit plaats, omdat niemand met OT er eigenlijk iets aan kan doen. Een beroemd iemand zei: het enige waar we bang voor moeten zijn, is de angst zelf, wat mooi mijn punt illustreert, aangezien het duidelijk een voorbeeld is van het aanpakken van OT met meer van hetzelfde OT. Elke dreiging ondermijnt ons verbale vermogen zelf.

 

Over het algemeen realiseren de luisteraars zich helemaal niet eens, dat ze eigenlijk niet graag naar sprekers met OT luisteren, maar enorm genieten van het stem-geluid van een spreker met BT. Ze hebben niet aandachtig, opzettelijk en voortdurend naar zichzelf geluisterd en kunnen dus dit zelden besproken feit niet erkennen. En, belangrijker nog, ze haten het zeer zeker om hun eigen OT te horen.

 

Over het algemeen accepteren of onderzoeken we niet het onuitsprekelijke (grapje) genoegen van het luisteren naar onszelf, terwijl we praten, omdat luisteren naar anderen, dat wil zeggen luisteren naar de dwingende, manipulatieve, dominerende sprekers, als belangrijker wordt beschouwd in OT. Wanneer we op de een of andere manier onze weg vinden naar teksten zoals deze - die zijn afgeleid van BT - zijn we bang om te erkennen wat we lezen.

 

Over het algemeen zijn we bang om naar onszelf te luisteren, omdat we onszelf behandelen alsof we iemand anders zijn. Er zijn veel manieren om dit te beschrijven. Laten we bijvoorbeeld eens kijken naar de zin: ik voel me goed. Er is dan zogenaamd, een ervaarder, het ik en de ervaring, van je goed voelen. We praten dus alsof we afgescheiden zijn van onze eigen ervaring, maar we zijn altijd juist die ervaring.

 

Over het algemeen hebben we vanwege OT alleen gehoord over de denkbeeldige scheiding tussen de spreker en de luisteraar, maar als we naar onszelf luisteren terwijl we spreken, herkennen we in onze eigen BT dat een dergelijke scheiding niet bestaat. Onze zogenaamde strijd – in onszelf – tussen wat we zeggen te denken en voelen, ontstaat niet eens.

 

Over het algemeen is OT, de verdeeldheid zaaiende wijze waarop we taal blijven gebruiken, hopeloos ineffectief. Alleen in geschriften, zoals deze, kunnen we een idee beginnen te krijgen van onze eigen, persoonlijk ervaren, levende waarheid, dat iedere vorm van conflict of inspanning ons er altijd van heeft weerhouden om BT te hebben. Wanneer wij voortgaande BT met onszelf hebben, komen we eindelijk bij van onze lange geschiedenis met OT.

      

 

Generally,

 

Generally speaking, people, everywhere around the world mainly, engage in Disembodied Language (DL) and only occasionally, accidentally, and, therefore,  quite rarely, experience some Embodied Language (EL). We still, sometimes, unconsciously, happen to have some EL, because human nature doesn’t go away, even though we live absurd and tragic lives, due to the way in which we deal with our language.

 

Generally speaking, people have no understanding at all about the difference between DL and EL, yet, they pretend to know about this difference, while they endlessly argue with their own DL over the DL of others. If they had known about the difference between DL and EL, they wouldn’t even attempt to address our general tendency towards DL with DL, but they would, like I do here, address it with EL.

 

Generally speaking, all writing is based on the way in which we habitually speak. Consequently, we are, unknowingly, not only, most of the time, engaging in dull DL as we speak, but we also only read stupid writings, which are derived from our common DL. It isn’t known to us, that everything we read is based on DL, since writings as these, cannot be produced.

 

Generally speaking, fear remains the foundation for our unintelligent, insensitive and superficial way of dealing with language, because, someone like me, who is able to produce ongoing EL, is constantly, completely ignored by everyone with DL. At best, I am tolerated, but I am never accepted, in the sense that others allow themselves to have EL with me.

 

Generally speaking, the shift from DL to EL, that is, the shift from fear to fearlessness, isn’t happening, because it cannot be addressed by anyone with DL. Someone famous once said: the only thing we have to fear is fear itself, which illustrates my point, as it is clearly an example of addressing DL with  more DL. Any threat undermines our verbal ability itself.

 

Generally speaking, listeners don’t realize, that they  don’t like to listen to speakers with DL, but actually enjoy hearing the sound of a speaker with EL. They have not attentively, deliberately, and, continuously  listened to themselves and, therefore, they cannot acknowledge this rarely addressed fact. And, most importantly, surely they hate to hear their own DL.  

 

Generally speaking, we don’t accept or explore the delight of listening to ourselves, while we speak, as listening to others, that is, listening to the coercive, manipulative, dominating speakers, is considered to be more important in DL. When we somehow have found our way to writings as these – which derive from my EL – we fear acknowledging what we read.

 

Generally speaking, because we treat ourselves as if we are someone else, we fear listening to ourselves. There are many ways to describe this. For instance, let’s consider the sentence: I feel good. Presumably, there is the experiencer, the I and the experience of feeling good. We talk as if we are separate from our own experience, but we are always that experience.

 

Generally speaking, due to our usual DL, we have only heard about the imaginary separation between the speaker and the listener, but when we listen to ourselves while we speak, we recognize in our own EL, that such a separation doesn’t exist. Thus, our so-called struggle within ourselves, between what we supposedly feel and think, doesn’t even arise.

 

Generally speaking, DL, the divisive way in which we keep using our language, is hopelessly ineffective. It is only in writings, such as these, that we can begin to get a sense of our own, personally experienced, living truth, that any type of conflict and effort has always prevented us from having EL. In ongoing EL we can finally recover from our long history with DL.