Compleet,

 

Ik voel me compleet over wat ik heb geschreven over mijn Belichaamde Taal (BT). Na zaterdag 3 Juni ben ik van plan, om een ​​tijdje niet meer te schrijven op mijn blog. Je kunt contact met mij opnemen en we kunnen praten. Je hoeft mij geen geld te betalen, maar het zal je wel veel kosten om met je Ontlichaamde Taal (OT) te stoppen. Als je dat niet wil doen, dan zul je niet met mij praten, maar als je het wel doet, dan weet ik zeker, dat we zullen praten. Ik hoop van je te horen. 

 

Het kan natuurlijk zijn, dat ik op een gegeven moment weer doorga met het posten van mijn schrijven, maar misschien is dit mijn laatste schrijven. Aangezien ik alleen voor mezelf schrijf, zal ik nog wel doorgaan om voor mezelf te schrijven, maar ik zal het niet meer posten. Als je dus contact met me wil, ga je gang, mijn skype-naam is limbicease Je kunt me ook een emailen om een ​​afspraak te maken, om met me te praten. mpeperkamp@sbcglobal.net is mijn email, maar ik ga geen e-mails heen en weer met je uitwisselen. Ik ben niet geïnteresseerd in je lange verhaal en kom direct ter zake wat betreft OT, BT en je Taal Verlichting (TV). Je neemt contact met mij op om het daar over te hebben of niet. Als je contact met me opneemt, dan is dat dus om je TV te vieren.

 

De enige werkelijke reden om BT te hebben, is om je TV te erkennen. Als je niet geïnteresseerd bent in het laatste, kun je het eerste net zo goed vergeten. Veel mensen hebben wel wat interesse getoond in BT, maar ze waren schijnbaar niet geïnteresseerd in hun TV en daarom hebben ze BT weer opgegeven. Als ze geïnteresseerd waren geweest in hun TV, dan hadden ze niet zo snel opgegeven. BT is niet een techniek om je communicatie effectiever te maken, maar een manier om je hele leven mee te transformeren. Als je niet al je energie aan BT wil geven, dan werkt het niet en dan ga je er alleen maar over klagen en zeuren.

 

Het woord compleet is heel mooi. Het komt van het Latijnse completus, voltooid deelwoord van comp-plere, om een ​​aantal (een legioen enz.) op te vullen, te vervullen, af te maken, te voltooien. Com is een woordvormend element, dat meestal samen of met betekent. Plere is vullen, Proto-Indo-Europese root plere, met afgeleiden van overvloed en veelheid. Gerelateerd aan opnieuw vullen, herhaaldelijk vullen, van het Latijnse plenus, wat vol betekent, voorzien van eten, drinken, rijkdom of schoonheid. Gerelateerd aan het Latijnse planus, vlak, eenvoudig of duidelijk. Van het Latijnse ad-complere om te vervullen, te volbrengen, af te ronden (een taak). Je BT maakt je bewust van je TV en geeft je een gevoel van voltooiing van een belangrijke prestatie. Ik heb mijn taal belichaamd en als je naar me zou luisteren, zou je in mijn stemgeluid kunnen horen dat ik BT heb.

 

Natuurlijk hoor je ook je eigen stem geluid. Tenzij je naar jezelf luistert, kan je je taal nooit belichamen. Stop om te zeggen, dat er geen absoluutheden zijn, want dit is absoluut een absoluut. Of je gaat nu eindelijk eens naar jezelf luisteren – zodat je je BT kunt horen en kan erkennen, dat je je hele leven al, onbewust, ongewild, ongelukkig betrokken bent geweest bij OT – of je gaat gewoon door met je ellendige, problematische OT. Het is een totaal andere zaak, om mechanisch, vanuit je conditionering, in de problemen van je OT te blijven zitten of om de bevrijding en voltooing van je eigen taal te beleven, door je TV met je BT uit te drukken. Je gaat het niet doen zonder met mij te praten of met iemand die net als ik het verschil kent tussen OT en BT.

 

Mijn lieve Nederlandse vriendin AnnaMieke kent, net als ik, het gigantische verschil tussen OT en BT. Je kunt ook contact met haar opnemen en met haar praten over BT en TV. Hier is haar blog, waarop je kunt reageren en contact met haar kunt opnemen. https://klompanna.blogspot.com/ Ze schrijft heel prachtig in het Nederlands, maar je kan het makkelijk vertalen en dan wordt het je allemaal wel duidelijk, dat iedereen BT op z'n eigen manier kan hebben. Je kan ook, als je dat wil, deelnemen aan ons wekelijkse skype gesprek, dat plaats vindt elke zondag om 04.30 uur Pacific Standard Time (PST).

 

Lees eerst eens wat van mijn of AnnaMieke's geschriften en krijg een idee van wat OT, BT en TV is, voordat je contact met ons opneemt. Het heeft geen enkele zin  om ons te benaderen met je waanzinnige religieuze overtuigingen, je politieke onzin, je zogenaamde geestes-ziekte, aandacht-eisende slachtofferschap, je patriotistische onzin, je behavioristische of gedragsologische zelf-ontkenning en isolatie, je oude, achterhaalde kennis, je psychologische grootsheidwaan, je vermoeiende, saaie filosofie, je laffe intellectuele afweermechanismen of je valse, oppervlakkige kritiek. Met andere woorden, krijg maar eerst een grip op jezelf en stop met je OT. Noch ik, noch AnnaMieke zit op jou domme OT te wachten.

 

Je zoektocht eindigt, als je werkelijk met mij of met AnnaMieke gaat praten. Als je voortgaande BT ervaart, zul je je realiseren, dat je dit altijd al hebt willen hebben. Bovendien ben je er absoluut zeker van dat er niets is, dat dit kan vervangen en daarom kon je nooit met iets anders tevreden zijn. Ook zal je al je eerdere problemen in een ander daglicht gaan zien, aangezien je met je BT over je OT kunt praten, wat voorheen nooit het geval was. Praten met OT over OT is onmogelijk en maakt miljoenen  mensen schreeuwend gek. Je gaat volledige tevredenheid voelen over de manier waarop je je taal gebruikt, met andere woorden, met BT zul je vrij zijn, omdat je je, tot je eigen verbazing, realiseert dat je eerdere idee van vrijheid – met OT – helemaal onjuist was.

 

Pause,

 

I hope you can experience my writing as a short breather from your constant involvement in what I call Disembodied Language (DL). You may have never given your relationship with language a name, but I believe that the name I give it is the right name, because you absolutely do not feel what language actually does to you. The pause that these words put in for you makes it possible to realize that you are literally driving yourself and others crazy with your language, and so if you stop doing that for a while, as you perhaps do right now, you realize that there is another way is to deal with your language. Embodied Language (EL) is possible because we listen to ourselves, but it is also the articulation of what is true for us.

 

If we don't even know our own truth, as individuals, then we are sucked up by the verbal vortex, which keeps everyone busy. For me, that was always accompanied by a feeling of great resistance and disgust. It is only now, I can understand why I was always so dissatisfied and reactive. Though I've tried desperately to be and act like others and though I've tried to prove to myself that I can do it, I feel like I've never really been able to participate in what everyone considers be normal. This is because my language and my behavior, from an early age, was criticized, judged and punished. I wanted so badly to do it right, but kept getting it wrong. I was, so to speak, just an obnoxious and defiant kid, who clearly seemed to have an authority conflict.

 

I always knew that everything was different from what was claimed and I only believed in those who didn’t care about the opinions of others and were not ashamed to exaggerate or justify their right. My tendencies to overdo it, to be seen or heard, to be important in the eyes of my peers—and to gain attention and appreciation from others—always backfired. I couldn't lie convincingly and always fell through almost immediately. I remember well how I cried and aggrieved myself and wondered: why is it  everyone lies or betrays others and still manages to get away with it, while I always get caught right away? It seemed so unfair to me, I was always the prick and punished and beaten for my bad behavior.

 

In my difficult childhood, in which I could never do anything right and got caught for my mischief, I was always on the street, because there I could have my freedom. I unknowingly avoided any form of authority and my obstinate behavior often resulted in rejection. I couldn't understand why I didn't belong or couldn't be like everyone else. By now I know better. I was always convinced of my own right, because I hated being punished. Every time I took out my anger and frustrations, I only got into more trouble. The only one who seemed to recognize my drama was I myself and so I walked – even as a child – talking and crying to myself in the street, always proving myself right.

 

Every time I did something rowdy again, there was a pause for me to talk to myself, about why I did what I did. Very often I didn't understand myself, because I didn't really want to do what I did, but, despite all the negative consequences, I did it anyway. I couldn't seem to resist. I've had many bad boy pranks, but now realize that I was looking for my limits, which I eventually found out, in what I told myself about what was going on with me.

 

Because others usually only spoke to me in a negative and dismissive way, I didn't listen and was told thousands of times that I didn't want to listen. It was true, because I only listened to myself or to those who were nice to me. Despite being judged, humiliated and belittled so many times, I still listened to myself because it made me happy. It wasn't until I discovered my EL in my early twenties that I started to realize I was absolutely right about what I always wanted. My EL informed me that everyone, through conditioning - and therefore unconsciously - is used to DL and therefore acts in the way that I find so repulsive.

As I write all this, I no longer feel sad about what has happened. I've always wanted it that way and everything is exactly as it can be. My ongoing EL gave me the break I needed to discover my true nature. In EL there is no problem anymore and that's how I realized my Language Enlightenment (LE). Anyone who, like me, has the guts to take a stand against DL will come to appreciate the break EL makes possible. As soon as our DL stops and our EL begins, we enter another world, which we ourselves have created with our language. Our LE was already the case, but we had never got around to it because of our DL. The silence of our LE is so beautiful and enjoyable, because with EL we put into words everything that really matters to us.

 

 

Pauze,

 

Ik hoop dat je mijn schrijven kunt ervaren als een korte adem-pauze van je constante betrokkenheid bij wat ik Ontlichaamde Taal (OT) noem. Jij hebt jou omgang met taal dan wel nooit een naam gegeven, maar ik geloof, dat de naam die ik eraan geef de juiste naam is, omdat jij absoluut niet voelt, wat taal eigenlijk met je doet. De pauze, die deze woorden voor je inlast, maakt het mogelijk, om te beseffen dat jij jezelf en anderen letterlijk gek maakt, met jou taal en als je daar dus even, zoals nu, mee ophoudt, dan dringt tot je door, dat er een andere manier is om met je taal om te gaan. Belichaamde Taal (BT) is mogelijk, omdat we luisteren naar onszelf, maar het is ook de verwoording van wat waar is voor ons.

 

Indien wij onze waarheid, als individu, niet eens weten, dan worden we ongemerkt meegenomen in de maalstroom, van waar iedereen zich mee bezig blijft houden. Bij mij ging dat altijd gepaard met een gevoel van grote weerstand en verzet. Het is nu pas, dat ik kan begrijpen, waarom ik altijd ontevreden was. Al heb ik wanhopig geprobeerd, om te zijn en te doen zoals anderen en ook al heb ik, aan mezelf, proberen te bewijzen, dat ik het kan, ik heb, voor mijn gevoel, nooit echt mee kunnen doen, met wat iedereen als normaal beschouwt. Dit komt omdat mijn taal gebruik en mijn gedrag, van jongst af aan, werd bekritiseerd, veroordeeld en gestraft. Ik wilde het zo graag goed doen, maar deed het telkens toch weer verkeerd. Het stond mij zogezegd op het lijf geschreven, dat ik maar een bru-taal joch was, die duidelijk een autoriteits-conflict leek te hebben. 

 

Ik wist altijd al, dat alles anders was, dan wat men beweerde en ik geloofde alleen in hen, die zich van niemand iets aan trokken en zich niet schaamden, om hun gelijk te overdrijven. Mijn neigingen, om het  er te dik bovenop te leggen, om gezien of gehoord te worden, om in de ogen van mijn leeftijdgenoten belangrijk te zijn – en om aandacht en waardering van anderen te krijgen – had altijd een averechts effect. Ik kon niet overtuigend liegen en viel altijd vrijwel meteen door de mand. Ik weet nog goed hoe ik mij huilend, verongelijkt afvroeg: waarom is het toch zo, dat iedereen liegt of anderen verraadt en daar nog mee weet weg te komen ook, terwijl ik altijd meteen tegen de lamp loop? Het leek mij zo ongerechtvaardig, dat ik altijd weer de pieneut was en straf en klappen kreeg voor mijn slechte gedrag.

 

Mijn moeilijke jeugd, waarin ik, zogezegd, in zeven sloten te gelijk liep, had tot gevolg, dat ik altijd op straat was, omdat ik daar mijn vrijheid kon hebben. Ik vermeed, zonder het te weten, iedere vorm van autoriteit en mijn obstinate gedrag, had vaak tot gevolg, dat ik werd afgewezen. Ik kon maar niet begrijpen, waarom ik er niet bij hoorde of kon zijn zoals iedereen. Inmiddels weet wel beter. Ik was altijd tegen de keer in en overtuigd van mijn eigen gelijk, omdat ik er een hekel aan had, om gestrafd te worden. Telkens als ik mijn woede en frustraties afreageerde, raakte ik alleen maar nog meer in de problemen. De enige die mijn drama leek erkennen was ikzelf en zo liep ik dus – als kind al – met mezelf pratend over straat, mezelf altijd gelijk gevend.  

 

Elke keer, als ik weer iets baldadigs gedaan had, was er voor mij een pauze, waarin ik met mijzelf sprak, over waarom ik deed wat ik gedaan had. Ik begreep heel vaak mezelf niet, omdat ik eigenlijk niet wilde doen wat ik deed, maar, ondanks alle de negatieve gevolgen, deed ik het toch. Ik kon het schijnbaar niet laten. Ik heb vele kwaai-jongens streken gehad,  maar besef nu, dat ik mijn grenzen zocht, die ik schijnbaar alleen kon vinden, in wat ik aan mijzelf vertelde, over wat er met mij aan de hand was.

 

Omdat anderen meestal alleen op een negatieve en afwijzende manier met mij spraken, luisterde ik niet en kreeg ik dus duizenden keren te horen, dat ik niet wilde luisteren. Het was ook zo, want ik luisterde alleen naar mezelf of naar hen, die aardig tegen mij waren. Ondanks dat ik heel vaak werd veroordeeld, vernederd en gekleineerd, toch bleef ik naar mezelf luisteren, omdat dat mij gelukkig maakte. Het was pas toen ik, vroeg in de twintig, mijn BT ondektte, dat ik een besef begon te krijgen, dat ik helemaal gelijk had met wat ik altijd al wilde. Mijn BT liet mij weten, dat iedereen, vanuit de conditionering – en daardoor onbewust – gewend is aan OT en daarom handelt op de manier, die ik zo afstotelijk vind.  

 

Terwijl ik dit allemaal schrijf, voel ik me niet langer droevig over wat er allemaal is gebeurd. Ik heb het altijd zo gewild en alles is precies zoals het zijn kan. Mijn voortgaande BT gaf mij de pauze, die ik nodig had, om mijn ware natuur te ontdekken. In BT is er geen enkel probleem meer en zo realiseerde ik mijn Taal Verlichting (TV). Iedereen die, net als ik, het lef heeft, om zich tegen OT te keren, zal de pauze gaan waarderen, die BT mogelijk maakt. Zodra onze OT stopt en onze BT begint, dan treden wij een andere wereld binnen, die wij zelf gecreeerd hebben met onze taal. Onze TV was al het geval, maar we waren er vanwege OT nog nooit aan toe gekomen. De stilte van onze TV is zo prachtig, omdat wij met BT alles precies verwoorden wat voor ons van belang is.      

 

Ongeacht,

 

Ongeacht of jij of iemand anders het accepteert of niet, ik weet al van mijn Belichaamde Taal (BT) en mijn Taal Verlichting (TV). Ik blijf erover schrijven en spreken, ondanks het trieste feit, dat de meeste mensen het al weer snel opgeven, ook al hebben ze het geluk gehad, om – vanwege mij – ermee in aanraking te komen. BT krijg je niet door naar een podcast te luisteren, een lezing uit te zitten, een boek of een blog zoals deze te lezen of door een of andere cursus te volgen. Dit schrijven gaat over mijn doorgaan met mijn BT, aangezien jij er nog niet bent, om er samen van te genieten met mij. Je krijgt er alleen maar iets over te lezen, zolang je niet met mij praat, maar dat lezen zal je alleen goed doen als het ertoe leidt, dat je met mij gaat praten. Je kunt me bereiken, mijn skype-naam is limbicease en mijn e-mailadres is mpeperkamp@sbcglobal.net Ik hoop van je te horen. Het kost je niets, maar het vergt alles, want jou BT zal werkelijk alles veranderen.

 

Blijven lezen heeft geen zin, als je niet inziet hoe belangrijk het is om met mij te praten: er is niemand anders om mee te praten, over waar ik over schrijf. Ik neem aan, dat je met me gaat praten, hoewel je dat waarschijnlijk niet gaat doen. Het maakt mij niet uit, dat je het niet doet, maar het maakt heel veel uit voor jou. Ik ga sowieso door, omdat ik weet hoe ik verder kan gaan met mijn BT. Hoewel ik je vraag om mij te geloven, hoef je dat niet te doen. Ik weet dingen, die jij niet weet en niet kunt weten, omdat je ze alleen aan de weet kunt komen door met mij te praten. Terwijl je leest, krijg je, ook al praat je niet met mij, een idee van hoe het zou zijn om met mij te praten. Je hebt er geen idee van, hoe je met BT om kunt gaan, om het te laten voortduren. Mijn schrijven is beter dan je had verwacht, omdat het de situatie weergeeft, die jou ervan weerhoudt om BT te herkennen, te waarderen en te koesteren.   

 

Mijn vertrouwen in mijn vermogen om doorgaande BT te hebben, raakt je, aangezien deze woorden bij je resoneren, zelfs als je nog steeds geneigd bent om te ontkennen dat dit zo is. Waarom zeg je, dat jij niet zou kunnen zeggen wat ik zeg? Natuurlijk kan en wil jij dat ook, want dat zou je leven zoveel beter maken. Ook ik heb ook getwijfeld of BT eigenlijk wel mogelijk is, maar ik twijfel niet meer, want ik weet dat het kan. Dit schrijven is niet om jou te overtuigen, maar om je te laten weten van mijn ervaring. Hoewel je waarschijnlijk hebt gehoord en gelezen over de ervaringen van duizenden mensen, heb je hier nog nooit iets over gehoord of gelezen, aangezien dit niet iets is waartoe je kan worden gemanipuleerd of gedwongen. Het is geheel aan jou of je dit wilt lezen of niet. Er wordt niet van je verwacht, dat je het begrijpt of accepteert, dus doe geen enkele moeite. Wat je met deze woorden gaat doen, hangt af van je geschiedenis van conditionering. Jou bereidheid om met mij te praten komt door BT, die je al hebt gehad, maar  nooit opzettelijk, vakkundig of continue natuurlijk.

 

Met deze woorden vestig ik je aandacht op jou manier van omgaan met je taal, want dat vormt de basis voor al je andere gedragingen. Vraag jezelf eens af: zou ik dit nou echt alleen maar schrijven, om je voor de gek te houden of is het waar wat ik zeg en wil ik dat jij dat ook weet? Ik weet dat het waar is en als je me gelooft, zul je merken dat de enige manier om meer over BT aan de weet te komen, is door met mij te praten. Het kan me niet schelen of je het gaat doen of niet, mijn schrijven laat je weten dat je een kans mist, die zich niet meer zal voordoen. Het zal nooit meer gebeuren, dat ik schrijf of spreek zoals nu. Mijn neiging om uit te reiken naar anderen neemt met de dag verder af. Ik heb nooit gewild, dat BT en TV een geheim zou zijn, maar vreemd genoeg, blijkt dat toch zo te zijn.

 

Als een kist vol met gouden munten, begraven in de grond op een exotische, afgelegen plek, die alleen kan worden gevonden met een oude, gescheurde kaart, zo is ook onze BT bedekt door onze oude OT en wachtend om ontdekt te worden, door iemand, die weet hoe die smoezelige DL te verwijderen. Zo'n schattenjacht en opgraving vereist dat we met onszelf praten en over onze OT spreken met onze BT. De kaart wordt aan ons onthuld tijdens onze voortgaande BT, hetgeen alleen kan gebeuren nadat we zijn gestopt met heen en weer slingeren tussen onze OT en BT. Alleen als we in BT kunnen blijven, zal onze TV duidelijk gaan worden, net zoals we - na tevergeefs op de verkeerde plaatsen te hebben gezocht - uiteindelijk die oude schat gaan vinden.

Ja, voordat we de rijkdommen van onze TV hebben gevonden, hebben we al een gevoel, het moet er zijn, ergens, dat wil zeggen, onze kaart blijft ons vertellen, terwijl we met onszelf blijven praten. We hebben onze zoektocht opgegeven, omdat we niet meer met onszelf praten. Eigenlijk is onze zoektocht niet echt een zoektocht, maar een gesprek met onszelf. De kaart brengt je naar mij, aangezien ik de enige ben, die je stimuleert om hardop met jezelf te praten en die je eraan herinnert dat het nodig is om naar jezelf te luisteren. Ik heb die kaart gemaakt, maar ik heb voor niemand iets begraven. Ik heb altijd gezegd, je moet met jezelf praten, maar jij bent weer weggelopen en je bent verstrikt gebleven in je zogenaamde conversatie met anderen of je bent gebiologeerd, overweldigd, geïndoctrineerd en onderdrukt door wat anderen hebben gezegd. Dat was dat allemaal schijnbaar belangrijker dan praten met jezelf.

Er wacht nog een gesprek op je, waarin we allemaal op dezelfde manier met onszelf praten, zoals we met elkaar praten. Dit is geen fantasie, maar een realiteit die kan worden bereikt en gerealiseerd. Dus, ga je met mij praten, dat wil zeggen, ga je met mij praten, op dezelfde manier zo als je met jezelf praat? Dat laatste hangt af van het eerste, want je gaat pas met mij praten, als je deze geschreven woorden gebruikt, hardop voorleest, je eigen stem hoort en met jezelf begint te praten.

Je zou – op dit moment – al met jezelf kunnen praten, zoals je met mij gaat praten. Ik vraag je om met jezelf te praten en om tegen jezelf te zeggen, dat je met mij zou kunne praten. Ik kan dat doen, omdat ik weet hoe BT werkt. Je zult doen wat ik doe en zoals iedereen met BT doet, als je eenmaal hebt vernomen dat je fortuin is gevonden met de kaart, die door je BT wordt verstrekt. Mensen zijn tevergeefs op zoek geweest naar allerlei oude schatten, die verloren zijn gegaan door conflicten en chaos, die werden veroorzaakt door OT. . Rond deze bijzondere, kostbare, zogenaamd verborgen geheimen zijn allerlei bijgelovige mythes geweven, maar het echte verhaal gaat en is altijd geweest over de liefde, die verloren ging of weer werd gevonden, door de manier waarop we met elkaar praten. We zoeken naar wat er verloren is gegaan in onze kindertijd, toen we onze taal verwierven. Onze volwassenheid en wijsheid, wordt alleen gevonden, als we ons terugkeren naar onze taal, omdat het ons de kaart geeft naar de  locatie van onze schat.

 

Regardless,

 

Regardless of whether you or anyone will accept it, I know already about my Embodied Language (EL) as well as my Language Enlightenment (LE). I continue writing and speaking about it, in spite of the sad fact, that most people abandon it, even if they have been so lucky, to come to know about it. You can’t acquire EL by listening to some podcast, a lecture, reading a book, a blog like this or taking a course. This writing is about me, continuing with my EL, as you aren’t there, to enjoy it with me. You only get to read about it, as long as you don’t talk with me, but such reading is only going to do you any good, if it results in you talking with me. You can reach me. My skype name is limbicease and my email address is mpeperkamp@sbcglobal.net Lets talk. It doesn’t cost you anything, but it will change everything.  

 

To keep on reading makes no sense, if you do not recognize the importance of talking with me: there’s no one else to talk about what I write about. I assume you are going to talk with me, although you probably are not going to do it. It doesn’t matter to me, you don’t do it, but it matters a great deal for you. I continue anyway, as I know how to continue with my EL. Although I ask you to believe me, you don’t need to. However, I know things, which you don’t know, which you can only come to know, if you talk with me. So, as you keep on reading, even though you don’t talk with me, you still get a sense of what it would be like, to talk with me. It is better than you expected it to be, because it deals with something, you have no idea how to deal with.  

 

My confidence affects you, as these words resonate with you, even if you are inclined to deny this is so. Why do you say, you couldn’t say what I am saying? Of course, you can and you should, as that would make your life so much better. I too doubted that this is possible, but it is and this this writing is not to convince you, but to let you know about my current  experience. Although you’ve heard and read about the experiences of thousands of people, you’ve never heard or read about this, as this isn’t anything you are being manipulated or forced into. It is up to you, if you want to read this or not. You are not expected to understand or accept it. What you will do with these words is determined by your history of conditioning. Your readiness to talk with me, is depends on the irrefutable fact, that you have, of course, already had some EL, but you have never had it deliberately, skillfully and continuously.

 

With these words, I bring your attention to your way of dealing with your language, as that sets the stage for all your other behavior. Just ask yourself: would I really write this, just to fool you or is it true what I say and do I simply want you to know that? I know it is true and if you believe me, you will find, the only way to find out more about EL, is by talking with me. I don’t care if you do or don’t, my writing lets you know, you miss an opportunity, which will not present itself again. It will never happen again I write or speak like this. My tendency to reach out to you decreases day by day. I never wanted it to be a secret, but oddly, that is what my LE turns out to be.

 

Like a chest full of gold coins, buried in the ground at some exotic, remote place, which can only be found with some old, torn map, so too, is our LE covered up by our ancient DL and waiting to be discovered, by someone, who knows how to remove the DL. Such a treasure-hunt and removal requires us to speak with ourselves and address our DL with our EL. The map is revealed to us during our ongoing EL, which can only happen, after we have stopped going back and forth between our DL and EL. Only if we stay in EL, will our LE be apparent,  in the same way – after having searched in vain in the wrong places – we eventually find that old treasure.

 

Yes, before we have found the riches of our LE, we already have a sense, it must be there, somewhere, that is, our map keeps telling us, as we keep talking with ourselves. We have given up on our search, as we have stopped talking with ourselves. Actually, our search isn’t really a search, but a conversation with ourselves. The map brings you to me, as I am the only one, who stimulates you to talk out loud with yourself and who reminds you, it is needed to listen to yourself. I created that map, but I haven’t buried anything, anywhere for anyone. I’ve always said, you should talk with yourself, but you have walked away. You have remained entangled in your so-called conversation with others or you have been mesmerized, overwhelmed, indoctrinated and oppressed by what others have said. Presumably, all  that was more important than talking with yourself.

 

There’s another conversation waiting for you to be had, in which we all talk with ourselves in the same way, as we talk with each other. This is not some fantasy, but a reality, which can be achieved and realized. So, are you going to talk with me, that is, are you going to talk with me, in the same way as you talk with yourself? The latter depends on the former, because you are only going to talk with me if you use these written words, to read out loud, to hear your own voice and begin to talk with yourself.

 

You could – right now – talk with yourself in the way you are going to talk with me. I ask you, to talk with yourself and tell yourself, to talk with me. I can do that, as I know how EL works. You will be doing as I do and as everyone with EL will do, once you have learned that your fortune was found with the map provided by your EL. People have been looking for all sorts of ancient treasures, which were lost due to conflicts and chaos, created and maintained by DL. All sorts of superstitious myths have been woven around these precious, supposedly, hidden secrets, but the real story is and has always been about love, which is either lost or found, due to how we communicate with each other. We search for what was lost in our childhood, when we acquired our language. Our maturity and wisdom is found only, if we return to our language, because it provides us with the map to the exact location of our treasure.     

 These beautiful words (translated from Dutch) were written by my dear friend AnnaMieke. You can read more of her wonderful writings about her Embodied Language (EL) on her blog:  https://klompanna.blogspot.com/

For everyone.

I see the colors that appear in understanding one's own embodied language, and can tell the other how it could work if one could listen to one's own voice. While I read my own writing, I also find a way to experience that an embodied language arises and so the progress could have, that I will experience that an embodied language exists. It is the words from my own sound, which make you realize how it is possible that the flow of experience can be so overwhelming, in the awakening in your own understanding and also find the space to discover in a constant line, that when I listen to myself, something different can arise, than what I used to in conversations with someone else. The pink glow that overflows into a bunch of roses, where the scent becomes very pleasant to linger in and continue to see, that when I speak or read from my own work, I can only do so from my embodied language. When I speak, I feel the embrace it has in the resonance in which I reside. In which I know that the nourishment it gives me fills me in the belief that through my language my own creation has been discovered and sometimes leads to a reality of unfolding and adding everything in the liberation it has. In the love that I feel, in the softness of the heart, that springs open from a joy, from the simplicity of seeing that it can work for everyone.

 Hier is wat mijn dierbare vriendin AnnaMieke schreef over haar ervaring van Belichaamde Taal (BT). Je kunt meer van haar prachtige schrijven lezen op haar blog: https://klompanna.blogspot.com/

Voor iedereen.

Ik zie de kleuren die verschijnen in het begrijpen van eigen belichaamde taal ,en kan het de ander zo vertellen hoe het zou kunnen werken als men zou kunnen luisteren naar eigen stem . Terwijl ik mijn eigen schrijven lees, een weg ook vind, om te mogen ervaren dat er een belichaamde taal ontstaat en zo de voortgang zou kunnen hebben ,dat ik ga ervaren dat er een belichaamde taal bestaat.Het zijn de woorden vanuit eigen klank,  die doen beseffen hoe het kan dat de stroming van het ervaren zo overweldigend kan zijn, in het ontluiken in eigen verstaan en de ruimte ook vind om in constante lijn te gaan ontdekken, dat wanneer ik luistert naar mijzelf, iets anders kan ontstaan, dan wat ik gewend was in gesprekken met een ander.De roze gloed die overloopt in een bos rozen,waar de geur heel prettig wordt om in te verpozen en te blijven zien, dat wanneer ik spreek of voorlees uit eigen werk, dat alleen kan doen vanuit mijn belichaamde taal.Wanneer ik spreek ,voel ik de omarming die het heeft in de resonantie waarin ik verblijf.Waarin ik weet dat de voeding die het mij geeft mij vult in de overtuiging, dat door mijn taal mijn eigen creëren is ontdekt en soms uitloopt naar een realiteit van ontvouwen en alles toevoegd in de bevrijding die het heeft.In de liefde die ik voel,in de zachtheid van het hart, dat open springt vanuit een vreugde, vanuit de eenvoud van het zien dat het kan werken voor iedereen.