Spijker,

 

Ik sla, met mijn Belichaamde Taal (BT), heel vaardig, altijd de spijker op z’n kop. Indien jij, eindelijk eens ophoudt met je achterlijke Ontlichaamde Taal (OT), zou ook jij, het eenige gereedschap dat je schijnbaar  bezit – als je alleen een hamer hebt, neig je ernaar elk probleem als een spijker te zien – in ieder geval, op de juiste wijze gaan hanteren. Die spijker is niet jou probleem natuurlijk, maar jou perceptie van de realiteit is, door jou omgang met taal, vervormd.

 

Al is de spijker nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Haha, hoe komt hij erop? Ja, zoiets, kan dus ineens de oplossing zijn, met BT, omdat je dan  plotseling een extatisch aha-moment kunt ervaren, waardoor je weer eens mag en dus kan lachen. Met jouw lompe klauw-hamer, kun jij ten lange leste al die zware, dikke deuren openbreken, die jij met jouw dwangmatige OT, zo fanatiek, angstvallig en achterdochtig had dicht-gespijkerd. Het is een heel karwei, om al die vele jaren-geleden dicht-geramde deuren weer open te krijgen en uiteraard zul jij, ook al ben je dan nog zo goed bezig, die deuren zwaar hebben beschadigd. De toegang tot wat zich achter die deuren bevindt is echter van groter belang dan die gehavende deuren, dus je kunt ze er net zo goed helemaal uithalen, want ze hebben geen doel meer.

 

Vergeet het nou maar, om die spijker op zijn kop te willen slaan, want het komt, wat betreft jou lelijke OT, simpelweg op sloopwerk aan. Jij moet dus jou oude hamer heel anders leren gebruiken, om al die roestige spijkers eruit te kunnen krijgen. Gelukkig had je er verbazingwekkend veel krom-geslagen en daar heb je nu dus profijt van. Je kunt met je klauw, die spijkers gemakkelijk van het hout afpulluken en het wordt daardoor ineens bijna een sport, om die krengen eruit te jennen. Terwijl je, met toenemende tevredenheid, deur na deur hebt geopend, wordt je je tevens bewust van de enorme plaat, die je al die jaren voor je kop had hangen. Het is nu werkelijk zover, dat je nu, niet langer, die plank meer misslaat.  

 

Onze spreek stem vergelijkt zich tot onze taal, als een hamer tot een spijker. Het enige juiste gebruik van onze stem, is door onze taal tot z’n recht te laten komen, door dus voortdurend iedere spijker op z’n kop te slaan. Met BT zijn wij niets aan het dicht-spijkeren, maar we hameren er heerlijk op los, omdat we er zo goed in zijn. Het herinnerd ons aan de succesvolle momenten uit onze kinder-jaren, waarin het hammertje-tik een spel was, waar we goed in waren. Ook herinneren wij een jeugd held, die kleine Bam-Bam van de lawaaige Flintstones, die overal, met zijn knuppel, zo lustig op los sloeg.

 

Het is onze intelligentie waardoor wij geen OT meer willen hebben, maar BT. Wij worden voortdurend bedreigd door OT en de juiste manier, om daarmee om te gaan, is om niet aan OT deel te nemen en om BT te hebben. Zolang als wij nog met OT meedoen, zijn wij onze eigen grootste vijand en slaan wij voor de zoveelste keer met onze hamer op onze duim.

 

Niemand weet eigenlijk, dat het taal-gebruik dat wij erop na zijn blijven houden er de oorzaak van is, dat wij met onszelf en elkaar in conflict zijn. Dit maakt dat wij hoofdzakelijk met negatieve emoties bezig zijn, ook al houden wij de schijn op, dat wij positieve emoties zouden hebben. Natuurlijk verliezen wij,  door onze negativiteit, veel energie, die niet meer beschikbaar is, om bewust van onszelf te zijn. Door ons gebrek aan energie, zijn en blijven we onbewust en onze zogenaamde bewust-wording, is dan ook niets anders, dan dat wij in de gaten gaan krijgen, dat wij onze levens-kracht verspillen aan onze OT.

 

Ik heb altijd energie, maar ik hoor heel vaak van anderen dat ze ergens geen energie voor hebben, dat ze moe zijn of zich uitgeput voelen. Als ik even luister naar hoe ze klinken – bijvoorbeeld Joe Biden – terwijl ze praten, dan weet ik meteen al hoe laat het is. Ze zijn constant aan het opscheppen, pretenderen, klagen, kritiseren, argumenteren, imiteren en fantaseren. Ik doe niets van dit alles, want ik blijf mezelf en mijn taal is alleen voor mij. Zij die, net als ik, ook hun BT hebben gewaarborgd, zijn de enige met wie ik betrokken raak, want ik laat iedereen met OT links liggen. Ik doe dit uit zelf-behoud, want indien ik, vanwege mijn conditionering, toch nog weer eens wat van anderen met OT zou willen, dan loop ik alsnog weer helemaal leeg. Ik heb op die mezelf op die manier menig keer te grabbel gegooid, maar ik ben daar eindelijk mee opgehouden. Ik hou nu de eer aan mijzelf. Eigenlijk is het niet zo dat ik ermee ben opgehouden, want ik ben in staat geraakt, om iets anders, iets beters te doen. Mijn BT is beter voor mij, dan mijn OT. Daardoor ga ik er vanzelf mee door en stelt mijn conditionering niets meer voor.

 

Toen ik nog naarstig probeerde, om mijn OT te laten ophouden, bleef het maar doorgaan, maar toen ik eenmaal had begrepen, dat ik met BT verder wilde, hield mijn OT vanzelf op. Aangezien ik mij geheel op taal heb gericht, gaat het altijd over een ervarend begrijpen.  Met OT proberen wij ook te begrijpen, maar zonder te ervaren. Het zogenaamde begrip dat wij opdoen met OT of de veel-geroemde kennis, die wij vergaren, is iets wat ons van onszelf vervreemd.

 

Vanuit OT opgedane kennis is een zware last, die wij ons leven lang met ons meeslepen, maar met onze BT onstaat licht-voetige, werkelijke zelf-kennis, die gebaseerd is op onze eigen ervaring, die met volle aandacht en toewijding onder woorden is gebracht. Onze eigen ervaring komt in BT altijd op de eerste plaats en de daaruit voortvloeiende taal, doet ons de aktie ondernemen, die goed voor ons is. Wij zijn dus, vanwege BT, in staat om te doen wat wij willen en kunnen doen en daardoor zijn we succesvol en altijd vol met energie. Onze perceptie van wie wij werkelijk zijn wordt bepaald door onze uitvoerige, juiste beschrijvingen van onze eigen ervaringen.  

 

Het is heerlijk, om taal te kunnen gebruiken op een manier, die moeiteloos is. En, als er geen woorden komen, dan is er volledige stilte, waarin wij zelfs niet meer wachten, op iets, om te zeggen of te schrijven, want we zijn, zonder taal, opgelost in oneindigheid. Met taal, althans, met onze bewuste taal, met BT, spreken we altijd over relatieve, tijdelijke zaken en zonder zulke taal, belanden wij in de eeuwigheid. Anders gezegd, met BT spreken of schrijven we echt over van alles wat ons bezighoudt, maar zonder BT, houdt niets ons meer bezig. Zo werkt dus onze Taal Verlichting (TV). De stiltes, zonder woorden, kunnen toeslaan, als een donderslag bij heldere hemel. Het meegaan in die stiltes, is even aangenaam als het meegaan met de energie-stroom van BT, want op deze wijze wordt onze TV alsmaar verder onthuld. Anderen kunnen geen getuige zijn op dezelfde wijze als dat wij dat zelf zijn. Ook zij kunnen hun eigen TV bewust worden, maar alleen zij weten, hoe het voor hen werkt en niemand anders. Als wij onze TV met onze BT aan elkaar kenbaar maken, dan worden wij niet bewust van elkaar’s TV, maar van onze eigen TV.

 

Het is wonderlijk, hoe alles met BT blijkt te passen en op het juiste moment naar voren komt. Dit gebeurt, omdat alles gezegd en geschreven kan worden en, omdat alles wat gehoord, gelezen en begrepen kan worden, daadwerkelijk wordt gezegd, geschreven, gehoord, gelezen en begrepen. Deze volledigheid produceert de eenheids-ervaring, die ik TV noem, die ieder keer een verdieping van de stilte met zich mee brengt. Het hernieuwde bezig zijn met BT – na die stilte – is een herboren worden in een nieuwe mogelijkheid, die al sprekende, schrijvende, luisterende of lezende wordt gerealizeerd. Diepe rust maakt zich van ons meester, die ook wordt meegenomen in slaap, die vredig en verkwikkend is. Al slaap ik, tijdens mijn pauze, soms maar een paar minuten, toch voelt het, alsof ik onmiddelijk een kosmische kracht belichaam, die mij doet beseffen, dat de natuur mij als spreekbuis kan nemen. En, oh ja, dat spijkers op laag water zoeken heeft helemaal afgedaan. Ik laat dat aan anderen over.         

 

Acting,

 

I had an uncle, who was a stage actor and who was also on Dutch TV in various shows. Whenever he would show up at a family gathering, all attention was on him, as he always had some wild stories, which made everyone laugh. He took a liking in me. I went with him to the theater, where he performed and to the studios, where they made TV shows and movies. According to my parents, he bragged, but he loved to act and he was successful and wealthy.

 

For a long time, I didn’t know, what I wanted to be. I had been in a play and in a musical at school. At one point, I believed, I wanted to become an actor, like my uncle, but in acting school, I found out, I didn’t want to act, I just wanted to be myself. My uncle had never gone to any school. However, I’ve always liked to dramatically express myself, as I felt there was magic in that. I would say or do something, with which I would surprise myself, because it was totally new.

 

In retrospect, I had no clue, back then, why I was so enthralled with expressing myself and, later, in the disco, I was – after smoking something – dancing like a madman, because I loved to move my body to the rhythm of the music and find a girl, to have sex with. For a while, it seemed, as if life was only about dancing and having sex. I went on like this, but then I did a therapy group, in which I met Bonnie, who became my wife. We have been happily married for 38 years. Initially, I still continued my old ways, but I wanted to be true to her and so, I had to change my ways. I knew, that it was either one or the other.

 

Bonnie and I didn’t create any children, but due to our relationship, I discovered Embodied Language (EL). When people miss out on love – something, which happens all the time – it is because they are unable to talk honestly about their feelings. It was very important to me, to be able to communicate, as I experienced abuse, betrayal and abandonment, while I was young. I felt so unworthy and conflicted, but I was able to heal, due to my love for Bonnie and her love for me, but mostly, due to her love of herself.

 

When you find out about your own EL, you will have stopped – to your own surprise – your Disembodied Language (DL). This doesn’t mean, however; you are now done with your conditioning history with DL. To the contrary, it is the very beginning of your journey, to liberate yourself, from who you believed yourself to be. With EL, you are going to find out, that you are not, who you have said to be. In other words, as the way in which you use your language changes, everything will change. This beautiful transformational process is with you for the rest of your life, as your EL, is bound to reveal your Language Enlightenment (LE).

 

With DL, we have learned to act in ways, which are not true, to who we really are. To have EL, we have to stop acting. This is why you hardly don’t have any EL: you keep pretending, to have what you consider to be EL. If you really had EL, you would stop acting as immaturely and stupidly, as you do, because that is what it takes. In acting-school, some arrogant jerk of a teacher told me, to act like a boiled egg, but I refused. I told him, I just couldn’t do it, as I didn’t want to. He was infuriated, that I blatantly defied his instructions and angrily blurted out the truth: may be, you just don’t want to act? Everybody laughed, but was silent, when I thanked him, as I walked out and said, in a dead-serious tone, that he was right.

 

People everywhere, unknowingly, mechanically act as if they are intelligent, truthful, accepting, aware, open, caring, friendly or patient, but they just put up a show. My ability to express myself and really be myself – which I always had, since childhood – had been overruled, by the coercive DL of the people I grew up with, even by my beloved actor uncle. Only my German grandmother could feel, who I really was and remembering her brings tears of joy. I went to visit her so many times, as I felt always welcome.

 

When I still fantasized about being an actor, I went to see many plays in the theater. I saw my uncle, in his act on the stage, back-stage and, at home, where he commanded and domineered his wife and children. I am reminded of the big, old theater, in my hometown, The Hague. Above the stage, there was this carved out banner, with the Latin saying: vox populi, vox dei, which means, the voice of the people, is the voice of god. This maxim became the very basis of democratic governments. Another interpretation of the saying is: the best judge of the acting, is the audience. I disagree fundamentally with this, as in my view, I know best what is right for me, not someone else.

 

People have described listening to themselves while they speak – the operational definition of EL – as a spiritual act. Likewise, people have  misinterpreted talking with themselves, which is a real thing, with talking with their so-called god, which, is merely a fantasy. Sadly, spirituality has taken the place of our ability to talk with ourselves and each other. It will have to go, if we want to have EL, in which we can talk with each other, in the same way as we talk with ourselves. When we have EL, it is very clear, we share our LE, but this has nothing to do with any spiritual ritual or act, as we are simply expressing our own wellbeing. The blissful expression of our enlightenment is not a matter of acting.             

 

Aforism,

 

My Embodied Language (EL) consists of concise, terse, laconic, memorable expressions. People with Disembodied Language (DL) call those formulations aphorisms. Their lives are a complete mess, because they don’t listen to themselves, while they speak. Also, in science, people define things as precisely as sharply as possible, this is called Ockham’s Razor. However, this term is based on the problem-solving principle that recommends searching for explanations with the smallest set of elements. Listening to yourself while you speak consists of two behaviors, which occur simultaneously and at the same rate. You do not really listen to yourself, while you speak – and engage EL – if you speak too much and listen too little or if you listen too much and speak too little.

 

The popularity of short, meaningful, appropriate verbalizations, is due to the fact, that in DL, people get endlessly carried away by their verbosity. We appreciate the simplest explanation, because, not coincidently, it is usually the best one. DL makes everything unnecessary complicated, because it creates a smoke-screen of words. This is the case, because we are not truthful and conscious, during our usual way of talking. Instead, we are constantly fighting, arguing, pretending, defending, distracting and fantasizing. Fantasy or imagination is overrated, as it is a temporary escape from our DL. Of course, this never results in the change from DL to our EL.

 

While I was still studying psychology, I often came across the term parsimony, which is the term, which refers to the notion, that the simplest explanation is also the most useful. Parsimony is always preferred,  because it leaves out any extraneous factors, as it only pays attention to the most impactful, effective evidence and data. Well, this is my experience: in all the years, that I have studied, worked in and taught psychology, I haven’t met anyone, who showed any interest in EL, because it is just, too good to be true. People reject EL, because it is too simple and their conditioning history with DL demands complexity and predicts chaos.

 

In EL, we can be very complex with our language, as our way of dealing with our words, is based on our own direct experience. While it can be said, that we are in touch with our feelings, there is absolutely no one inside of us, who has feelings. In other words, there is no me, who has an experience. Therefore, our language in EL can flow freely and joyfully, as it is unimpeded by the fallacy that there is a speaker, a listener, a writer or a reader. Yes, there is speaking, listening, writing and reading going on, but there is nobody who does it. EL happens spontaneously and effortlessly, because – when, for the lack of a better word, the speaker listens to him or herself, when he or she realizes, that he or she, as so-called speaker, is his or her own so-called listener – it can happen.

 

What was previously stated, about the wrong verbal construct of being in touch with ourselves, also, of course, applies to, having thoughts, as there is no me, inside of me, who has these illusive thoughts. In EL, we find out, there is only language, which we speak, hear, write or read, that is, there is only overt language, as there can’t be any language inside of us. It is an indisputable fact, there are no sentences inside our brains. Thus, so-called thinking is merely a figure of speech. However, it is a product of DL, in which we don’t talk with ourselves about our own experiences and accept what we can let ourselves know, if we listen to ourselves, while we speak.

 

Another meaning of parsimony is the quality of being careful with money or recourses. Thriftiness or frugality is also a version of not letting anything go to waste and of conserving energy. Due to our unconscious involvement in DL, we waste most of our energy on language - usually referred to as our mind - which doesn’t work for us but is against us. We suddenly feel, we are flooded with energy, when we shift from DL to EL. This is because we finally express our Language Enlightenment (LE) with our EL. In DL, we say that we express ourselves, but in EL, there is no self to be expressed. We express what we are capable of expressing in EL and that happens to be our LE.            

 

Leeftijd,

 

Nu ik bijna vijfenzestig jaar ben, ben ik volwassen geworden. Het is een comfortabel gevoel, dat niets te maken heeft met je oud voelen, maar met plezier hebben en wijs zijn. Ik weet waar ik het over heb en dit schrijven is om je te laten weten, dat we in het tijdperk van Taal Verlichting (TV) leven. Ook al lijkt niemand dit te beseffen, onze Ontlichaamde Taal (OT) – die de dominante manier is gebleven, waarop wij onze taal zijn blijven gebruiken – bezorgt ons zoveel ellende en veroorzaakt zoveel problemen, dat het bijna onmogelijk is, om er nog mee door te gaan. Alleen met groot risico, met enorme moeite en met steeds hogere kosten, kunnen we doorgaan met onze ongeadresseerde conditioneringsgeschiedenis, die – zoals de werkelijkheid van onze oppervlakkige wijze van leven aantoond – rampzalig is gebleken. De complete chaos en het onvermijdelijke verval zijn overal hoorbaar en zichtbaar. Onze enige optie is, om onze eigen OT te stoppen, zodat we eindelijk voordurend Belichaamde Taal (BT) kunnen gaan hebben, die onze TV, onze ware natuur, onthult.

 

Allerlei spirituele goeroes en diepzinnige filosofen hebben gesproken over de noodzaak, om bewust te worden, maar geen van hen heeft ooit het belang genoemd, van het bezig zijn en blijven met onze eigen taal. Ja zeker, jij hebt jou eigen taal. Jouw natuurlijke, originele manier – jouw TV – zorgt ervoor, dat jij jouw taal op zo’n manier gebruikt, dat jij er altijd profijt van hebt. Met dit schrijven, laat ik jou iets weten, over hoe ik van mijn taal geniet en hoe ik daardoor mijn taal gebruik. Tegenwoordig ga je óf eindelijk je TV ontdekken met je BT, óf je zakt weg in het moeras van OT. Het gebeurt al. Als je eerlijk tegen jezelf bent, dan weet je, dat de taal niet van jou is en daardoor niet voor jou kan werken.

 

Of je me nu gelooft of niet, me accepteert of niet, of me serieus neemt of niet, in de realiteit van vandaag de dag, ervaren we allemaal de afgrijzelijke laatste fase, de onafwendbare slotsom, de niets-ontziende  escalatie van onze gezamelijk OT. Alles komt tot een hoogtepunt, maar ik blijf buiten schot, omdat ik mij slechts met mijn eigen BT bezig hou. Voor mij is jou taalgebruik – OT – irrelevant, omdat ik de overstap naar BT al het gemaakt. Daarom kan ik zo schrijven of spreken. Mijn woorden kondigen een toekomst aan, die heel anders is dan je ooit had voorgesteld. Het is echter aan jou, om die toekomst te creëren, aangezien ik of iemand anders niet in staat is, om het voor jou te doen. Ofwel je neemt nu je je leven in eigen handen, door radicaal te stoppen met je eigen dwangmatige OT, ofwel je zult nooit aan je eigen taal toekomen en van je TV gaan genieten met je BT.

 

Ik kan dit nadrukkelijk zeggen of schrijven, omdat ik er absoluut zeker van ben, waar ik het over heb. Het tijdperk van de profeten is voorgoed voorbij. Niemand heeft mij verteld wat ik over mezelf te weten ben gekomen, door met mezelf te praten en door naar mezelf te luisteren. Wat ik weet, kan iedereen weten, als ze, net als ik, met zichzelf gaan praten en gaan luisteren naar het geluid van hun eigen stem, terwijl ze spreken. Ik geloof nog steeds dat mijn ontdekking bekend en gevierd zal gaan worden, zolang er mensen in leven blijven, op deze prachtige aarde. Jij bent niet in een donkere tijd geboren, waarin we niet de juiste woorden hebben voor deze fantastische transformatie, die nu mogelijk en noodzakelijk is. Dit is niet langer de tijd van een of andere Mozes of Mohammed, omdat wij gaan komen tot het besef, dat wij – in onze BT – praten en dus omgaan met taal, als niemand: wij zullen massaal gaan spreken met onze eigen BT over onze eigen TV.

 

Wat heeft het voor zin, een hoge leeftijd te bereiken, als je er niet van kunt genieten? Wanneer jij jou BT ontdekt, dan weet je en geef je volledig toe, dat jij eigenlijk nog nooit van jou taal hebt genoten. Er zal eerst groot verdriet zijn, over het verlies van tijd en kansen, maar die droefheid zal spoedig verdwijnen en ruimte maken voor luchthartigheid. In BT zeg je niet langer wat anderen jou hebben opgedragen om te zeggen – spreek je niet zoals je hoort te spreken, luister je niet zoals je geacht wordt te luisteren, lees je niet, om uitsluitend en alleen maar zogenaamd te begrijpen wat anderen jou hebben gedwongen te begrijpen en schrijf je niet voor anderen, maar voor jezelf – omdat je trouw blijft op jouw manier, aan jouw eigen ritme, aan jouw welzijn. Jou stem geluid wordt gevoeld als energie, die een glimlach op je gezicht tovert. Jou BT gaat altijd over je eigen gelukzalige acceptatie en begrip. Zelfs als je al oud bent, weerhoudt jou leeftijd je er niet van, om jou BT te verwerven en om alsnog de vruchten te gaan plukken van jou eigen taal.

 

In onze moderne, technologische tijd, draait alles nog steeds om taal, maar onze gemeenschappelijke met de pap-lepel ingegeven OT heeft helemaal afgedaan, ook al proberen we nog steeds, onbewust, elkaar te domineren met onze OT. Dit is uiteraard niet de toekomst van de mensheid, dit kan eenvoudigweg niet zo zijn. BT is dus ons bewuste taalgebruik, dat ons bewuste gedrag bepaalt. Op dit moment kan jou OT alleen maar tot gevolg hebben, wat altijd resulteert in onbewust gedrag, conflicten en verwarring. Positieve verandering kan snel plaatsvinden dankzij BT. Eigenlijk zijn de resultaten van BT onmiddellijk en voorspellend voor nog meer positievere resultaten in de toekomst.

 

In de Griekse mythologie had men het

 al over de Gouden Eeuw, een periode

 van oorspronkelijke vrede, harmonie,

 stabiliteit en welvaart aan. Hoewel 

ik elke dag werk, ervaar ik het niet 

als werk, omdat ik het graag doe en 

me daar goed bij voel. Door mijn 

voortdurende BT gebeuren  dingen 

geheel vanzelf en alles waar ik me 

vroeger zorgen over maakte of waar 

ik stress over had met OT, heeft me

 op de een of andere manier verlaten. 

Ik word nog steeds af en toe even 

herinnerd aan mijn oude 

conditionering, maar er is geen

 enkele betrokkenheid meer bij

 OT en ik ga er dus bijna nooit

 echt meer in mee.  

 

Mensen met OT geloven dat ze last hebben van nare gedachtes, maar voor mij is dat zogenaamde denken van geen enkel belang, omdat ik mijn taal effectief gebruik. Ik heb alles wat ik wil. Ik verlang niets wat ik niet hebben kan. Ik kan met mijn BT in het moment leven en ik ben iedere dag erg dankbaar voor mijn gelukkige levensstijl. Ja, ik ben uit de donkere middeleeuwen van mijn eigen OT gekomen en ik weet heel goed hoeveel je lijdt, omdat ik vroeger ook leed, toen ik DL had. Als je met mij praat of eens naar mijn YouTube-video's en  liedjes luistert, zul je hopelijk geïnspireerd raken om echt uit te proberen wat ik zeg. Heb je genoeg van je eigen en van ieders OT en heb je nu, net als ik, ook de leeftijd bereikt, dat je niet langer die luidruchtige, oppervlakkige, betekenisloze, saaie, ellendige, neurotische, zelfvernietigende, onnatuurlijke, walgelijke, onintelligente, onzin wilt verdragen??

 

Age,

 

Now that I am almost sixty-five, I have come of age. It is a comfortable sense, which has nothing to do with feeling old, but with having fun, with being mature and being wise. I know what I am talking about and this writing, is to let you know, we live in the age of Language Enlightenment (LE). Although nobody seems to realize this, our Disembodied Language (DL) – which, until now, has been the dominant way in which we have been using our language – is giving us so much trouble and has been causing us so many problems, that it is almost impossible to continue with it. Only at great peril and increasingly higher cost, can we continue with our unaddressed conditioning history, which has been proven to be utterly disastrous. The chaos and decline are audible and visible everywhere and our only option is, to stop our own DL, so that we can have Embodied Language (EL), which reveals our LE.

 

Gurus and philosophers have talked about the need to become conscious, but none of them have ever mentioned, the importance of being busy with our own language. Yes, you have your own language. Your natural, original way – your LE – makes you  use your language in such a manner, that it always benefits you. This writing is how I enjoy using my language. At this day and age, you are either finally going to discover your LE with your EL or you will end up being destroyed, by the quagmire of DL. It is already happening. If you are honest with yourself, you know, that your language isn’t working for you.

 

Whether you believe me or not, accept me or not, or take me serious or not, in today’s reality we are experiencing the final stages of escalation of our DL. Everything is coming to a crescendo, but I keep my eye on the ball, which is my own EL. To me, your language, which DL, is unimportant. I have already made the switch to EL and that is why I can write or speak like this. My words herald a future, different from what you have ever imagined. However, it is up to you, to create that future, as I or someone else is incapable of doing it for you. You either take your life into your own hands, by radically stopping your own dumb DL or you will never be able to master your language and to enjoy your LE with EL.

 

I can be this emphatic, because I am absolutely sure about what I am talking about. The age of prophets is over, for good. Nobody told me, what I have come to know about myself, by talking with myself and by listening to myself. What I know, can be known by everyone, if they, like me, talk with themselves and listen to the sound of their own voice, while they speak. I believe, my discovery will be known and celebrated, as long as human beings remain alive, on this beautiful earth. I insist, you were not born in that age, in which we didn’t have the right words for the fantastic change, that is now necessary and possible. This isn’t any longer the age of some guy named Moses or Muhammad, as this is the age of talking as a nobody, that is, of your LE and your EL.

 

What is the point of living to a ripe old age, if you can’t enjoy yourself? When you discover your EL, you will know and you will fully admit, that you have never enjoyed your language. There will be great sadness about the loss of time and opportunity, but soon this sadness will subside and make room for lightheartedness. In EL, you no longer say what someone else has told you to say – speak as you are supposed to speak, listen as you are expected to listen, read to only understand, what others have forced you to understand – as you will remain true to your own way, to your own rhythm, to your own wellbeing. Your sound is felt like energy, which brings a smile to your face. Your EL is always about your own blissful understanding. Even if you are already old, age doesn’t prevent you from acquiring your EL and reaping the fruits of your own language.

 

In our modern age, everything is about language, but your common DL isn’t cutting it. Unconsciously, we endlessly try to dominate each other with our DL, but, obviously, this isn’t – this cannot be – the future of mankind. Thus, EL is our conscious use of language, which sets the stage conscious behavior. Right now, your DL creates and maintains more and more unconscious behavior, which results in conflict and confusion. Positive change can happen rapidly due to EL. Actually, the results of EL are immediate and predictive of more positive results in the future.

 

The Golden Age comes from Greek mythology and denotes a period of primordial peace, harmony, stability and prosperity. Although I work every day, I don’t feel it as work, as it is something I like to do and feel good about. Due to ongoing EL everything just happens by itself and anything I used to worry or stress about with DL has somehow left me. I still occasionally am reminded of my old conditioning, but there is no involvement in it anymore and DL never really catches a hold of me.

 

People with DL believe to be troubled by their mind or by what they believe to be their thoughts, but to me, there is no mind and there are no thoughts, as I deal with my language effectively. I have everything I want. I don’t desire anything I can’t have. At this day and age, I can live in the moment and I feel very grateful each day with my happy lifestyle. Yes, I have come out of the dark ages of my own DL and I know very well how much you are suffering, because I used to suffer too, while I was having DL. If you talk with me or listen to my You Tube videos and songs, you will hopefully feel inspired, to try out what I say. Have you had enough of your own and everyone’s  DL and have you reached that age, that you simply no longer want to put up with that noisy, superficial, meaningless, miserable, neurotic, self-defeating, unnatural, disgusting, unintelligent, boring crap?                             

 

Liefde,

 

Er is geen liefde, omdat je de taal niet kent, die de liefde mogelijk maakt. Jou gebruikelijke, onbewuste, onintelligente Ontlichaamde Taal (OT), is de taal van negatieve emoties. Die taal moet ophouden, zodat jij over je positieve gevoelens kunt gaan praten. Jou Belichaamde Taal (BT) is de taal van jou liefde, die alleen kan gebeuren, als jij liefdevol gaat en blijft klinken en spreken. Het is een enorme omslag.

 

Een stille stem fluistert mij zacht

Waar heb je jezelf toch heengebracht

Hoe raakte je gewend

Aan het zinloos argument

Je hebt de liefde nooit gekend

Je hebt de liefde nooit bedacht

Zo hield je je afgewend

Van de liefde die je bent

 

Het is niet – zoals vaak wordt beweerd – moeilijk om over liefde te praten. We zeggen dit, omdat we niet in de gaten hebben, dat wij OT als voertaal hebben. Indien wij OT blijven houden, is het onmogelijk om over liefde te spreken. Waar wij het in OT over hebben, is altijd over wat de liefde in de weg staat. Als er enige liefde wordt ervaren, dan is dat altijd, omdat onze liefdeloze OT eindelijk even stilviel. Gewoonlijk gebeurt dit alleen maar toevallig, maar nooit, omdat wij echt de taal van de liefde zijn gaan hebben en kennen. Wij hebben hopelijk enige korte, spontane, moeiteloze, gelukkige momenten van BT ervaren, maar we zijn er nog niet vaardig in.

 

Uiteraard kan liefde alleen gebeuren, indien onze taal eraan is aangepast. Vooralsnog is dit absoluut niet het geval. Zodra wij echter het verschil gaan ervaren tussen onze eigen OT en BT, beginnen wij BT te prefereren, omdat wij alleen dan pas eindelijk de taal van de liefde kunnen gaan ontdekken. In BT is er dus sprake van een ontvouwen van onze individuele taal, maar in onze automatische OT, hebben wij het altijd over anderen en de religieuze, professionele, etnische, culturele, intellectuele, politieke groepen, waartoe wij geloven toe te behoren. Kortom, in OT spreken wij nooit namens onszelf, over onszelf, met onszelf, omdat wij onze eigen stem niet waarnemen tijdens het spreken. We produceren gedurende OT een onaangenaam stem geluid, dat niet bij ons past.

 

Het raakt kant nog wal, om te blijven herhalen, dat spreken over liefde altijd zou gaan over wat wij in ons hart zouden voelen, voor de persoon van wie wij zeggen te houden. Metaforische, bijgelovige, poetische of spirituele onzin is, net als plastic rozen, de vervanging wat liefde is. Ook onze zogenaamde  uitdrukkingen van liefde, die we van anderen zijn blijven na-apen, hadden nooit tot gevolg, dat wij bewust BT zijn gaan hebben. Hoe meer wij zijn blijven hangen, in wat anderen hebben gezegd – die schijnbaar meer over liefde weten dan wij – des oppervlakkiger en dwangmatiger wij ons uiten.

 

Er wordt heel vaak tegen de zogenaamde geliefde zoiets gezegd, als dat wij alle ellende in de wereld zouden zijn vergeten, omdat wij eindelijk veilig bij die ander onszelf kunnen zijn. Natuurlijk is dit niet zo, maar wij doen – in OT – alsof dit zo is. Iedere liefdes-tragedie is gebaseerd op het droevige feit, dat de geliefden niet bij elkaar kunnen zijn en ieder sprookje eindigt met: en ze leefden nog lang en gelukkig. Onze BT laat ons echter ervaren, dat liefde niets met die ander te maken heeft en dat die ander alleen dan pas in beeld komt, indien hij of zij, net als wij, eveneens BT is gaan hebben, in plaats van OT.

 

Wij willen het, met onze platvloerse, ongevoelige OT, doen voorkomen, alsof zogenaamde liefdevolle woorden, liefde zou mogelijk maken en in stand zou houden, maar dit is uiteraard volslagen onzin. We zijn allemaal – vanuit een nooit duidelijk geworden onderliggend verlangen naar BT – eindeloos in de maling genomen en begoocheld geweest, door mooie woorden, die niets bleken voor te stellen.

 

De alom bekende uitspraak, dat de waarheid je vrij zou maken, heeft niemand ooit vrij gemaakt. Het is welbeschouwd – met BT – eigenlijk onvoorstelbaar, dat wij daar nog steeds niet achter zijn, want het is voor iedereen mogelijk, om OT te stoppen en om BT te hebben en om zich aldus werkelijk te bevrijden. Men doet, in BT, altijd alsof het in de liefde, om de ander, de zogenaamde geliefde, gaat. Bijvoorbeeld, de liefde van de man gaat door de maag. Hier wordt verondersteld, dat een vrouw de liefde van een man kan winnen, door lekker voor hem te koken, maar er is geen enkele noodzaak, om liefde van wie dan ook te winnen. Liefde kan niet van een ander worden gewonnen. De relatie die daarop is gebaseerd heeft met liefde niets te maken. Liefde maakt, dat iemand met volledige aandacht en toewijding kan doen wat  wat hij of zij doet. Alleen BT maakt dit mogelijk. Ja,  al ons handelen zal vanwege BT gaan veranderen.

 

Liefde ontstaat in de taal, die wij op de juiste wijze zijn gaan gebruiken. Waar dient taal toe? Onze taal heeft alleen betekenis, indien wij elkaar, maar ook onszelf begrijpen. BT is de taal waarin ieder van ons doet wat goed voor haar of voor hem is. Wij kunnen dit alleen voor onzelf bepalen. Het bezigblijven met anderen – in OT – heeft ons hiervan weerhouden. In BT komen wij er dus achter, dat liefde eigenlijk niets met anderen te maken heeft, maar met onszelf. Wij hebben nog nooit onze taal zodanig gehanteerd, dat wij hierdoor helemaal aan onszelf zijn toegekomen. De voortgang van onze BT is daarbij essentieel, want daardoor blijkt hoe zalig en verhelderend het is, om liefdevol met onze taal om te gaan. Als BT begint te stromen, ervaren wij onze Taal Verlichting (TV). Wij bevinden ons in een staat van ongekende liefde, die door onze taal wordt voortgezet. TV is onze ware natuur, die met BT onder woorden wordt gebracht.           

Logic,

 

Embodied Language (EL) is logical and coherent. Of course, logic also means soundness, sensibleness or lucidity, but those words seem to have lost all their meaning, since we prefer to talk about judgement, thinking or rationality. If you do this, then you get that. In other words, there is such a thing, as cause and effect. Also the term coherence, can be said or understood as sound, articulate and consistent, but it is mostly referred to as systematic, methodical or unified. Certainly, there are always multiple causal factors setting the stage for any particular behavior, but there are definitely certain factors, which weigh more than others and, therefore, only if these factors change, then our behavior changes. EL shows us, the logic, that one behavior – language – is more important than any other behavior, because it determines and regulates all our other behaviors.

 

Obviously, our behavior can change for the worse or for the better. However, what is considered to be  desirable or undesirable behavior, is determined by others and not by us, ourselves, since we, almost permanently, tragically and unconsciously, engage in Disembodied Language (DL). To be able to change our own behavior, in terms of what we, individually, experience and perceive, as better or more effective behavior, we have to stop acting according to how others expect us to behave and listen to ourselves.

 

It is of utmost importance, that we, finally, become aware about those factors, which for us, personally, mean behavioral improvement. However, logic isn’t, as we perceive it to be, because of our involvement in DL, a balancing act between what we think and feel, as that is how we have remained unreasonable and inarticulate. With DL, we have never instructed ourselves, verbally, to do what we need to do and to not do, what we shouldn’t be doing, to stay true to our own sense about what is right or wrong. Simply stated, our lives lack any logic, because we adhere to a way of dealing with language, which prevents us from being and staying in touch with ourselves.

 

Regardless of who we are or where we are, we must  survive, to be able to have any behavior at all. Our survival behavior should always have priority over any other behavior, but if we stop being reasonable and applying our own logic, about why we do what we do – and why we must do, what we must do – to survive, other behavior than our survival behavior will take priority, and, consequently, there will be a break-down of the institutions, we have supported in the past, which created a somewhat orderly, civil, safe and stable society. Indeed, the very essence of a government should be about protecting its people from those, who want to wipe them out. This goes for any population, regardless of whether they are democratic or totalitarian. We all know, that those who govern, generally, are more invested in being and staying in power, than in securing a decent way of life, for the people they, supposedly, represent.

 

Due to DL, our common way of talking is in denial of logic. Democracy – considered to be the safest form of government – is falling apart as we speak and all Western civilizations are on a path of rapid decline. Although Democratic governments have sought to secure the rights of the individual, they have never addressed, let alone, established EL, that is, the language of individuality. Instead, what we have heard and seen, are more versions of outdated DL, which, in one way or another, always emphasizes group-behavior over individual behavior. Stated differently, genetically and historically, we have survived, due to our allegiance to the groups we belonged to, but if this doesn’t involve any longer a shared understanding, appreciation and preference of our individual freedom – as is documented in the Constitution of the United States – we will lose the rights, so many people have fought and died for.

 

We have never had any clarity or logic about the great difference between DL and EL, which would, naturally and effortlessly, bring about a preference for EL, as only EL is the language of our individual freedom. In absence of any reasonable, skillful and knowledgeable adherence to EL, we have endlessly pretended to have EL, while we have continued with our DL. This has gone on, around the world, in the name of politics, religion, entertainment, culture and commerce. If you turn on the TV, you see and hear disgusting, appalling and annoying commercials, because they will attract your attention. Likewise, in politics, division and frustration motivates people to vote.

 

Although we still mainly engage in DL, in Western societies nobody wants to go the Christian churches anymore, because the old-fashioned belief in God or some sort of higher power, goes against any logic. Christianity used to preach against the evils of the devil and make people feel guilty, but the very few people, who still go to the church, for the most part, no longer tolerate a religion, which is overtly in denial of their individual freedom. Although anyone, with any religion, inadvertently, unconsciously, acts holier-than anyone, who doesn’t have that religion, it is no longer in vogue in modern-woke Christianity, to preach that Christians are better than others, that they are the only chosen ones, who, therefore, may convert, dominate and exploit, those who don’t believe, who are doomed and who may even be killed, if they are in the way of their sacred mission.   

 

People in Western cultures have massively left the churches, but it was Christianity, which gave birth to their individual freedom. Generally speaking, people who are used to enjoying their individual freedoms, are impervious to fear-mongering or demagoguery, yet, there is no awareness, anywhere, whatsoever, that DL, masquerading as EL, takes away freedom. Western cultures will no longer exist, if the gigantic difference between DL and EL is not acknowledged. 

 

Anyone with EL knows, if someone is looking at or listening to TV, a phone or a computer, they are not involved in their own language. Technology only  enhances DL, which is based on the fact, that we remain busy with the language of others, who put out this language, at the expense of those, who, presumably, consume it or live in the illusion, they possess it. Those who dominate others, with their language, as well as those are dominated by the language of others, are both busy with others and not with themselves, as DL doesn’t allow it. Only if our DL is stopped by us, can we have our individual language, our EL. We need EL, to be able to reason about what behavior fits with us and what behavior undermines us. Once our behavioral repertoire is fully supportive of us, as individuals, we will realize our Language Enlightenment (LE) with our EL.