Extase,

 

Ofschoon ik niet in wonderen geloof, is het iets heel wonderbaarlijks, dat ik, vanwege mijn Belichaamde Taal (BT), mijn Taal Verlichting (TV) ben gaan herkennen en daardoor dus in staat ben, om er heel onomwonden over te spreken of te schrijven.

 

Zoals eigenlijk altijd het geval is met taal, gaat het echt ergens over. Mijn aandacht voor Ontlichaamde Taal (OT), BT en TV vormt de basis van mijn leven. Aangezien zowel OT als BT al volop de aandacht hebben gekregen, kan ik vrijuit spreken en schrijven over mijn TV. Wat ik hiermee zeg is, dat als er niet eerst over OT wordt gesproken en geschreven, er geen noemenswaardige BT kan plaatsvinden en dat zonder voortgaande BT het besef van TV niet echt tot ons door kan dringen.

 

BT heeft z’n eigen logika en alles verloopt volgens de wijze, die onmiskenbaar onze TV tot uitdrukking brengt. Bovendien is het zeer aangenaam, om BT te hebben, maar wanneer wij in staat zijn, om met BT onze TV te zeggen of te schrijven, dan zijn we helemaal in de zevende hemel. TV is pure extase en ik kan dat zeggen, omdat ik dat iedere dag ervaar.

 

Uiteraard is mijn TV mijn eigen ervaring, waarin ik mij niet langer bezig hou met hoe jij, de lezer of de luisteraar, dit ervaart. Indien jij zover komt, om het, met jou BT, over jou TV te hebben, dan zal ook jij je niet meer bekommeren, over hoe anderen dat ervaren of wat zij – bij gebrek aan ervaring – ervan zeggen te vinden. De reden, dat in BT je taal zo goed werkt, is omdat het altijd gaat over jou TV. Je hebt dat pas goed in de gaten, als je BT is gestabiliseerd en jij dus voort kunt blijven gaan, met het trekken van de voor jou onvermijdelijke conclusies.

 

Hoe kan jij het nu hebben over je TV, indien jij nog niet eens voor jezelf hebt vastgesteld, dat praten met jezelf daadwerkelijk belangrijker is dan praten met anderen? Je weet vanwege je BT, dat praten met anderen bijna altijd OT inhoudt en dat je alleen BT met anderen kunt hebben, indien zij net zo vaak hun eigen BT hebben onderzocht als jij. Het gesprek met BT, houdt altijd meteen weer op, waar iemand’s conditionering met OT om de hoek komt kijken.

 

In het verlangen om BT met anderen te hebben, wordt het praten met anderen onwillekeurig belangrijker dan het praten met onszelf. Het is dus eigenlijk altijd zo, dat onze BT met elkaar alleen voortduurt, in zoverre wij met elkaar kunnen praten als verlichte wezens. Als ik er, zoals nu, over schrijf of met mezelf over praat, dan heb ik met niemand anders te maken, dan met mijzelf. En, zelfs al zeg of schrijf ik iets over anderen, het gaat altijd alleen om mij. Iedere lezer van mijn schrijven, kan niet aan de indruk ontkomen, dat er een gigantisch taboe ligt op de erkenning van onze eigen TV met onze BT.

 

Het besef, dat wij, vanwege TV, alle ellende achter ons hebben gelaten, is een dood-zonde, want taal moet schijnbaar altijd over anderen gaan, maar wij laten ons niet meer door dit oordeel intimideren. Wij zien niet alleen onze conditionering onder ogen, maar wij durven letterlijk ongehoord voor anderen te zijn, omdat wij onszelf horen. Het is ons duidelijk, dat wij beter naar onszelf kunnen luisteren, dan dat anderen naar ons kunnen luisteren.

 

In OT blijft iedereen altijd hangen in de gezamelijke illusie, dat een luisterend oor – van een ander – de oplossing zou zijn voor onze problemen – vandaar die therapie-busines – maar in BT zijn wij eindelijk onze eigen luisteraar. In BT stappen wij resoluut uit die altijd frustrerende illusie en in TV zijn wij daar niet meer mee bezig, want het uit OT stappen is al gebeurd. Ook al was het, in mijn geval, al vele malen gebeurd, dat ik uit mijn OT was gestapt en met mijn BT was verder gegaan, toch kon ik nog steeds niet geloven, dat mijn TV echt een feit was. Ik kan me zo voorstellen, dat dit ook voor anderen het geval zal zijn, ook al ben ik hier, om je te laten weten, dat dit, gezien onze conditionering met OT, te verwachten is.

 

De reden dat jij niet geloofd, dat ik verlicht ben, is omdat jij niet van jezelf kunt geloven, dat jij jezelf in mij herkent. Deze woorden heb je nog nooit gelezen of gehoord, want ze waren nog nooit eerder gezegd of geschreven. Allerlei spirituele priet-praat – die wij van zogenaamde gurus, verlichte meesters, of zelf gerealiseerde aandacht-trekkers hebben gehoord en gelezen – heeft nooit tot een waardering van onze eigen BT geleid. Integendeel, we hebben vanwege hun belachelijke instructies, onze eigen taal nog meer verwaarloosd en afgeschreven, dan dat wij al vanwege onze conditionering gewend waren.   

 

Uiteraard kan geen van ons ooit over zijn of haar TV vertellen, omdat wij niet wisten wat het was. Ik ben schijnbaar de eerste, die dit heeft ontdekt en die dus vanuit mijn eigen onweerlegbare ervaring hierover kan spreken en schrijven. Anderen, die met behulp van mijn beschrijvingen met zichzelf gaan spreken, naar zichzelf gaan luisteren en hun eigen instructies met BT gaan opvolgen, zullen minder moeite hebben, om hun TV te erkennen, vooral als ze met mij spreken, want dan valt alles heel snel op z’n plaats. Anders gezegd, het vaak genoemde wiel, hoeft dus niet opnieuw uitgevonden te worden.  

 

Het is volgens mij goed mogelijk, dat, binnen een zeer korte tijd, een hele grote groep mensen op de hoogte is gebracht van hun TV en in staat zullen zijn geraakt, om BT met elkaar te hebben. Ik besef die mogelijkheid en vertel hier over mijn TV, om dat te kunnen laten plaatsvinden. Vooralsnog zijn er maar weinig gegadigden, maar daarin kan plotseling een  verandering komen. Ook al klinkt dit misschien wat  vreemd, ik reken daar op, al zal het waarschijnlijk nooit gebeuren. Mijn TV is een feit en daarvanuit leef ik voor wat ik beschouw als de toekomst van de gehele mensheid. Ik weet wel, hoe men, met OT, hierover meent te denken of te oordelen en wil ook nog iets zeggen over de leugen van innerlijke taal.

 

Deze woorden, die je nu hier leest, zie je voor je en als je mij, iemand anders of jezelf hoort spreken, dan wordt er door iemand geluid geproduceerd, dat wordt gehoord. Er vindt dus nooit enige taal plaats binnenin je. Het is net zulke grote onzin, als dat de aarde plat zou zijn. Deze flauwekul was je – net als je idiote godsdienst – met OT aangepraat en opgedrongen. Als iemand dus van Face Book wordt gecancelled, dan is dat niet vanwege iets wat hij of zij denkt, maar omdat hij of zij iets zegt of schrijft, waarvan anderen dus schijnbaar vinden, dat jij dit niet zou moeten lezen of horen. Al doet iedereen alsof het over het denken gaat, het gaat altijd alleen maar over wat we zeggen, horen, schrijven of lezen.

 

De extase van onze TV is, dat er nooit zoiets heeft bestaan als onze mind. Ons zogenaamde denken is  fantasie, die vanwege gesproken OT in stand wordt gehouden. Onze taal is vanwege onze bijgelovige, domme, problematische conditionering volledig op hol geslagen en we maken onszelf en elkaar letterlijk gek van woede, angst en waanzin, omdat wij nog nooit, de koe – onze OT – bij de horens hebben gevat. Alleen iemand met TV heeft het inzicht en de vaardigheid, om dit te echt doen. Ook al beweren  vele mensen dat zij weten waar ze het over hebben, ze hebben het, volgens mij, nooit over hun TV.             

 

Gone,

 

Why aren’t you laughing as much as you would like to? You would like to laugh more, but each time you laugh – which is not very often – you are painfully aware, it didn’t last very long. It never lasted long enough. You’ve got every reason to feel upset. Just when you got the taste of it, it was already gone.

 

Those people, you have known, who you might have laughed with, have died, but they haven’t gone to some heaven or somewhere else, because they are absolutely gone, because death is the end. Your belief in some imaginary afterlife is funny, as it stops you from laughing, while you are still alive. I have never heard anyone speak about the Here-After, Heaven, Walhalla, Nirwana or The Happy Hunting Ground as a place, where we are going to laugh.  

 

Your laughter was always short-lived. And this didn’t happen just once, but it happened all the time, always. Of course, this is frustrating. Laughter and frustration don't go well together. You don’t laugh, you can’t laugh, because, even if it happens, you feel so frustrated, it never lasts and it is gone before you know it. Why can’t you keep on laughing?  

 

When men can’t get an erection anymore, they may take Viagra, but the fact remains, that they have lost their passion. Likewise, when people want others to be funny, so that they can laugh, it is evident, they have lost their own sense of humor. Nobody seems to acknowledge, but it is embarrassing and boring, when all laughter is gone. There’s much more to the absence of laughter, than we are willing to admit.

 

Why have sex, if there is no orgasm? Why watch a movie, if you can’t keep watching it till the end? You don’t want to turn it off in the middle, right? You want to know what happened and how did it end? There is a conclusion, a result, an outcome of being able to laugh, at your heart’s content, but you never find out about that, since you’ve stopped laughing already, and you have remained dissatisfied about the outcome of your laughter, without realizing it. Actually, you feel cheated out of having fun, as you know very well, you have been stopped by others from continuing with your laughter again and again. Nobody is going to help you. Even the best so-called stand-up comedians have completely failed you.

 

At best, your mediocre appetite for humor was slightly wetted, but you never followed through, on your own personal longing for laughter. Perhaps, you went on some torturous spiritual journey. May be, you tried to climb a high mountain, but you could never imagine, humor was going to take you somewhere and was going to reveal something of great importance to you. Your laughter died an early death, due to your attitude. Be honest and admit, you never bothered to give it any consideration.

 

Mostly, you have stopped your own laughter, but, since it is easier to blame others, you have never paid much attention to this. If you did, you might actually begin to become capable of laughing a little longer – and more often – so you can draw your own conclusions from your improved mental health. The issue is not, whether there is something funny for you to laugh about, but whether you are capable of laughing, without having anything to laugh about. How long will you be able to keep it up, in spite of the fact, that there is no support for your laughter, anywhere? Unless you are highly motivated to keep on laughing, you will give it up and this is exactly how you have always backed out of your own ability to have fun. The question is: will you go on like this?     

 

I don’t wait until you are gone, to enjoy my solitude, as I already enjoy it, by laughing about it, while you are still here, with your nasty, treacherous, coercive, overwhelming Disembodied Language (DL). I don’t postpone, as I am already here, with my delightful Embodied Language (EL). You have gone off the deep end with your DL. However, all DL is done, because EL is the future. You have never swayed me from my own ability, joy and courage, to laugh about all your nonsense. My laughter, about anyone’s pathetic DL, signifies my Language Enlightenment (LE). I need it, because without it, I could never have stopped my own DL.

 

I find humor in your DL, because I laugh at myself and my own dreadful conditioning history with DL. If you consider your laughter-deprived, contradictory, chaotic, stressful, fearful life a little further, you’ll notice, in your current situation, you don’t seem to have any desire for prolonged laughter, because you only want a few cheap laughs. In other words, you got what you asked for and you would only get something different, if you asked for something else. Moreover, it makes a huge difference, whether you ask someone else or yourself. Naturally, others can’t give to you, what you can only give to yourself and that is why, they are bound to disappoint you.  

 

Laughter has basically been gone from your life for so long already, that there is no trace to be found of it anywhere. Indeed, the more you look into it, the more you realize, the minimal amount of fun you once had, has been gone without you being aware about it. You’ve accepted the absence of humor as a fact of your troublesome life. When you dare to ask yourself for more laughter, you realize, how miserly  you have always been. You actually always wanted much more laughter, than you have ever asked for.

 

Your request for laughter – which only occurs when you engage in DL – is going to determine how much you are going to get. You get nothing. Even if you manage to have some laughter, it is like a drop on a hot plate. Immediately, your uncomfortable, phony, canned laughter evaporates. After it is gone, it is, as if the volume was turned off and everything seems even more tiresome and serious. You are only going to laugh more, if you acknowledge how ridiculous it is, to demand more laughter and that you are really laughable, without having anything to laugh about.  Of course, this only happens, when your DL is gone.  

 

Only when you engage in EL, you acquire that lovely sense of silliness, which is necessary to shake off all the self-imposed requirements, which could never produce what you wanted anyway. So, there you are, for the first time, trying your luck, on your own humor. You keep telling yourself – with DL – that you are not funny, that you can’t be funny, but – with EL – you are funny. You have to let yourself know, that you are not who you believed yourself to be. That person is gone, when you have fun. You believed to be someone, who was starved for some humor, but this was setting you up for failure. You are way funnier, than you believed yourself to be.

 

Your EL lets you know, there is a difference between having fun or having fon. You have little fun, as long as you perceive yourself to be someone, but when that someone is gone, you have a lot of fon, when you get really turned on and begin to bring it on. It is quite a phenomenon, to come upon and act on your own kind of fon. Another relieving aspect of your own humor is, that it is not a given, that you have to roll over the floor or have to laugh until you have pain in your stomach. Such expectations are unrealistic and illustrate, your concept of humor was a stand-in-the-way. As I have previously stated, the stand-up-comedian is also a stand-in-the-way to your own humor. The so-called belly-laughter can be a wonderful thing, but it is overrated, as there is much more to humor, than such a visceral response.

 

You haven’t had much genuine laughter, because you never paid attention to the subtle, vocal, verbal aspects of your own humor, which don’t involve any strong physiological responses. Such refinement is a product of your EL, which can only occur when your blunt DL is gone. As you read or hear these words, you can feel a pleasure in this text, which definitely is in support of laughter, although it is not making you laugh. It prepares you for divine  laughter – your LE – which continues, because you do – with your EL – what it takes, to make it happen. There is much more to laugh about yourself, than about others.  

 

You have not gone beyond your usual way of dealing with language, but if you talk, out loud, alone, with yourself, so you can hear yourself, you find so much joy in your voice, which invites you to explore your LE with your EL. Your DL has gone on way too long and has taken you so far away from yourself, that, most likely, you don’t recognize your own authentic voice anymore. However, if you persist in talking with yourself, about things which are funny to you and keep listening to yourself, you will hear your real voice reappear in the absence of any fear. All your fear is gone, when you move on from your DL.  

 

Wonder,

 

No wonder, everyone is so upset, frustrated, angry, pretentious and phony, we all, unknowingly, engage in Disembodied Language (DL), twenty-four-seven. I don’t believe in miracles and the reason, I am able to continue with my meaningful, truthful, blissful Embodied Language (EL) is not some magic trick, but a skill, which most people are lacking, because they are dumb, lazy, slavish, unconscious cowards. 

 

You really should wonder and worry, where the hell all of this pompous, ubiquitous, meaningless DL is going, because – you know it already – it isn’t good. I don’t wonder, what the world is doing, because my way of dealing with language made me realize, I am the world. With my ongoing EL, I create the reality how I want it to be and, yes, I live in my own world.   

 

Many people, who have met me, couldn’t help but wonder, whether I like them or hate them, because they have never asked and answered this question about themselves. The self-defeating behavior of everyone, who engages in DL, is obvious to anyone who engages in EL. With your DL, you don’t wonder about who you are – since you have, unknowingly,   given up on yourself – that is why you don’t care about me. My way of caring about myself shows, because I am capable of having EL, but you don’t.

 

If you ever come to acknowledge and explore the immense difference between your DL and your EL, you will listen in wonder, to what you are able to say to yourself. You will wonder, what has taken you so long, to permit yourself, to have some EL instead of DL? Although it will probably not last for very long and, most likely, you quickly abandon your EL – as soon you notice its irrefutable implications – you won’t be able to continue with your superstitious fantasies anymore, about how things should be.

 

One instance of deliberately switching from your DL to your EL, is sufficient, to make you forever wonder about what you were missing? One moment of your EL confirms, what you have always wondered about: what is the meaning of your life? Instantly, it is clear to you, without your own language, without your own truth, you will never be truly happy. With EL, you no longer wonder about why you are unhappy, as you find, your DL has always undermined you.

 

Everything is dull, meaningless, grim, fragmented and worrisome, due to DL, but with EL, everything comes alive, because you are full of wonder, energy, purpose and self-knowledge. You are not making things up anymore, as you discover, that you create your own reality, with your ongoing EL, which is the expression of your Language Enlightenment (LE).

 

I let you wonder, about why I can write, talk and sing about my EL every day? Although I can tell you, what I say to you, isn’t the thing which matters, but what you say to yourself, is what matters. And, it is not just what you say to yourself, but what you hear yourself say. With DL, you say all sorts of things to yourself, but you don’t listen to yourself and that is why you speak with a sound, which seems alien to you. It is no wonder – when you listen to yourself while you speak – it appears, as if you are listening to someone else, because you were conditioned to listen to others, but not to yourself. In other words, if you bring attention, to listening to yourself while you speak, you feel as if you do something, you are not supposed to do: you pay attention to yourself.

 

No wonder so many people go crazy, because their DL prevents them from being themselves. It is truly appalling – but not surprising – even psychologists, therapists and psychiatrists have no interest at all in exploring the difference between DL and EL. They jump on the safe-trauma-band-wagon, as this will allow them to go on with their DL, while pretending to have EL. While they – and all sorts of supposedly spiritual or educational people – don’t know shit about EL, they claim to have it, by virtue-signaling words like awareness, meditation, consciousness, kindness, acceptance, empathy, equity, diversity or inclusion. None of these attention-grabbers have EL.

 

A wonder drug is a term used to describe a drug that elicits a dramatic positive response in a patient’s condition. People who are diabetic, take insulin medication, but, usually, they are absolutely unwilling to change their unhealthy food habits. It is not, that they are incapable of doing this, but they have given up on doing this, because they literally drank the cool-aid and are sold on medications for anything that is wrong with them. Surely, those who can’t figure out, why they are so unhappy, are prone to fall victim to charismatic gurus and leaders, who tell them what the solution is to their problems, or they escape responsibility for themselves, by being addicted to drugs, alcohol, travel or entertainment.

 

When you finally admit, there is – there has always been – a gigantic difference between your DL and EL, you will hear your own EL and, consequently, you begin to act on what you are saying to yourself, you will stand in wonder about your own authority regarding your dignified use of your own language. You don’t wonder any longer about what others are saying or writing, as you have, at long last, become involved with your own use of language. Being the master of your language, is what I call LE. If you wonder what that is like, come and talk with me.

 

Unfold,  

 

My existence is constantly unfolding, because I have the language, which is alive. With Embodied Language (EL), I can be who I am, because my language is not a ready-made event, but treats me to innovation and renewal. What I write here is not made up, but really true. A feeling of indifference also makes me say something about Disembodied Language (DL), but I actually do so with some reluctance. To me, DL is a stupid and dreadful thing that I have no interest in, but unfortunately it is everywhere. While everyone is unconsciously stuck in DL, I continue confidently with my wonderful EL.

 

With DL everyone repeats the same pattern. There is nothing to enjoy in all the misery and sadness, in all the struggle, the stress, the pointlessness and the vulgarity. However, I am experiencing something very wonderful and beautiful, something which is only for me, that readers can read about, because I take pleasure in writing and speaking about it. I don't do this for others, but for myself. This is how, with EL, my nature, my Language Enlightenment (LE) is expressed. With EL, there is no getting around the fact that LE could never have come about, for those who unknowingly continued with DL. Yet, the possibility, to create your own reality, by letting your language unfold, is still there.

 

It is valuable to hear and read the tragedy of habit, as it indicates, we have said and written something that sets us free. We are of course responsible for all the problems in the world through our language, but also for the solution. However, our problems do not arise due to DL, but our DL itself is the problem. Only in EL something useful and pleasant can be created, but with our DL, we only talk about what we don't want and what we are fighting with.

 

The growth of a plant or 

a tree cannot be denied. 

If that growth stops then,

that shrub or tree is dead. 

We are living beings who,

with the help of our DL,

 died an untimely death 

or who rose from the dead

 because of EL. The lethality

 of DL is easily brushed 

aside, with all kinds of 

fanfare, to convince us, 

we are really very much 

alive. Ridiculous pretending 

is a characteristic of DL, 

but when our language is 

unfolding, that tendency 

to lie will wither away. 

 

With EL, our LE is undeniable. We have been mistaken, because of our conditioning with DL, for we are not what or who we claimed to be. We have never been what we assumed we were, because of our unnatural, stubborn use of language. We have only imagined everything and as soon as we can finally have some EL - even for one moment - our illusion immediately disappears.

 

The predictable, inescapable, adverse consequences of our DL, have nothing to do with genuine talking about being alive. All of our endless complaining and bickering is always about the lawfulness of our behavior, which we keep denying with our DL. The plant, which did not get enough water, nutrition or sun, has died and we, because of our superficial, unintelligent language, behave as if we had already died psychologically, emotionally, mentally or spiritually. However, the enormous resistance we feel against anything and everything, is because something still wants to unfold and emerge.

 

Today is a great day to finally let your own creation take its course, with your EL. Just let go of your DL for a while and wait patiently, until something new can be said or written. You can hear and you know when that happens, don't you? Just be patient and stop yourself from saying or writing something, you have already said or written so many times. You can produce something new, by putting your DL on hold. Yes, that requires self-control. The unfolding of your sensitive EL is a completely different story than what you have told yourself and others with DL.

 

Because of our DL, we actually know very little about the unfolding, which is essential in the transmission of knowledge. The so-called learning process has always been unknowingly undermined by our DL. In EL, there is a direct understanding, because there is unfolding in our speaking as well as in our listening. As can be read, recognized, enjoyed and understood in this writing, our LE has given rise to ecstatic EL, which freely moves around between listening-speaking and speaking-listening, into our writing-reading and our reading-writing.

 

The remarkable thing about our EL, is that there is no longer any mention, that we are compulsively thinking about something, because everything can now arise and be expressed naturally. Our LE is the creation of our reality with EL and the flow of how things can go, when we surrender to ourselves and therefore, to our own language. It is a new form of trust or faith, which we have never been able to recognize and talk about and, therefore, we have never heard of. With EL, we experience, express, hear and act on, the self-confidence of our LE.

 

Ontstaan,

 

Mijn bestaan is constant aan het ontstaan, omdat ik de taal heb, die leeft. Met Belichaamde Taal (BT) kan ik zijn wie ik ben, omdat mijn taal geen kant en klaar gebeuren is, maar mij op vernieuwing trakteert. Wat ik hier schrijf is niet verzonnen, maar echt waar. Een gevoel van onverschilligheid doet mij eveneens over Ontlichaamde Taal (OT) wat zeggen, maar ik doe dat eigenlijk met enige tegenzin. Voor mij is OT een dom gedoe, waar ik geen interesse in heb, maar helaas is het overal. Terwijl iedereen ongemerkt vast zit in OT, ga ik gewoon lekker verder met mijn heerlijke BT.

 

Met OT herhaalt iedereen hetzelfde patroon. Er valt niks te beleven aan alle ellende en verdriet, aan al de strijd, de stress, de zinloosheid en de vulgariteit. Ik beleef echter iets heel wonderlijks en schoons, iets wat alleen voor mij bestemd is, waar de lezers over mogen lezen, omdat ik er genoegen in schep om erover te schrijven en te spreken. Ik doe dit niet voor anderen, maar voor mezelf. Zo komt, met mijn BT, mijn ware aard, mijn Taal Verlichtging (TV) tot uitdrukking. Met BT valt er niet omheen te gaan, dat TV nooit kon ontstaan, voor hen die onbewust zijn  blijven doorgaan met OT. Toch is die mogelijkheid, om je taal te laten onstaan, nog steeds aanwezig.

 

Het is belangrijk, om de tragedie van de gewoonte te horen en te lezen, omdat dat erop duidt, dat wij iets hebben gezegd en geschreven, dat ons bevrijdt. Wij zijn uiteraard met onze taal verantwoordelijk voor alle problemen in de wereld, maar ook voor de oplossing. Onze problemen ontstaan echter niet in OT, maar onze OT is zelf het probleem. Alleen in BT kan er iets bruikbaars en aangenaams ontstaan, maar met onze OT hebben wij het enkel over wat we niet willen en waarmee wij aan het vechten zijn.

 

Het groeien van een plant of een boom, valt niet te ontkennen. Als dat groeien ophoudt, dan is die struik of boom dood. Wij zijn levende wezens, die met behulp van onze OT, een voortijdige dood zijn gestorven of die vanwege BT uit de dood herrijzen. De dodelijkheid van OT wordt gemakkelijk aan de kant geschoven, met allerlei poe-ha, die ons ervan zou moeten overtuigen, dat wij echt heel levend zouden zijn. Doen alsof, is een kenmerk van OT, maar in het ontstaan, heeft die pretentie afgedaan.

 

Met BT valt onze TV niet te ontkennen. Wij hebben ons, vanwege onze conditionering met OT vergist, want wij zijn niet, wat of wie wij beweerden te zijn. We zijn dus nooit geweest, wat wij vanwege onze  onnatuurlijke omgang met taal, veronderstelden te zijn. Wij hebben ons slechts van alles ingebeeld en zodra wij – al is het maar eventjes – eindelijk wat BT kunnen hebben, verdwijnt onze illusie onmiddelijk.

 

De voorspelbare, onontkoombare nadelige gevolgen van onze OT, hebben niets met onstaan, met leven, te maken. Al ons eindeloze geklaag en gekanker gaat altijd over de wetmatigheid van ons gedrag, die we maar met onze OT blijven ontkennen. De plant, die niet genoeg water, voeding of zon kreeg, ging dood en wij gedragen ons, vanwege onze onintelligente taal, alsof wij psychisch, emotioneel, mentaal of spiritueel al dood zouden zijn gegaan. De enorme weerstand, die wij voelen tegen van alles en nog wat, is echter omdat er nog steeds iets wil ontstaan.

 

Vandaag is het een prima dag, om jou ontstaan eens eindelijk – met BT – zijn gang te laten gaan. Laat je OT nou maar eens eventjes los en wacht maar eens rustig af, totdat er iets nieuws gezegd of geschreven kan worden. Je hoort toch en je weet toch, als dat gebeurd? Wees toch eens geduldig en weerhoudt jezelf ervan, om weer iets te zeggen of te schrijven, wat je al zovaak hebt gezegd of geschreven. Je kunt  iets nieuws produceren, door je OT op non-actief te zetten. Ja, dat vergt zelf-beheersing. Het ontstaan van jou gevoelige BT, is een heel ander verhaal, dan wat jij aan jezelf en anderen hebt verteld met je OT.

 

Wij weten – vanwege onze OT – eigenlijk maar heel weinig over het ontstaan, over de overdracht van kennis. Het zogenaamde leerproces, is tot dusver altijd ongemerkt ondermijnd geweest door OT. In BT is er een direct begrijpen, omdat het ontstaan zowel in ons spreken als in ons luisteren is gegaan. Zoals in dit schrijven kan worden gelezen, herkend, genoten en begrepen, is onze TV, dus onze BT, die van ons luisterend-spreken en ons sprekend-luisteren, in ons schrijvend-lezen en ons lezend-schrijven is gegaan.

 

Het opmerkelijke aan onze BT is, dat er geen enkele  melding meer wordt gemaakt, dat we dwangmatig ergens over zijn aan het nadenken, want alles kan nu op een natuurlijke wijze onstaan. Onze TV is het met BT creeren van onze eigen werkelijkheid en het laten ontstaan van hoe het kan gaan, als wij ons aan onszelf en dus aan onze eigen taal overgeven. Het is een nieuwe vorm van vertrouwen, waarover wij nog nooit eerder hebben kunnen spreken, waarvan wij dus ook nog nooit hebben gehoord. Met BT ervaren wij en uiten wij de zelfverzekerdheid van onze TV.  

 

Myself,

 

With Embodied Language (EL) there is no me, inside of me, who, supposedly, does what I do. Funny-how, I am myself, I can be myself, because there is no self. Moreover, I am happy with and confident in myself, because I don’t have a mind. I speak, listen, write or  read, but there is no I, while I’m speaking, listening, writing or reading, as there is only behavior. Surely, I am very alive, while there is no I, who behaves me. I am happy, peaceful and full of energy, yet, there is no me, who has this experience, it just so happens.   

 

In Disembodied Language (DL) I couldn’t be myself, no matter how hard I tried to be myself or whatever I believed to be. Being myself is an experience of oneness, which I call Language Enlightenment (LE). I can hear in the sound of my voice, if I express this or not. Whenever I express my LE, I have EL, but when I express my DL, I have lost touch with my LE. I was, like everyone, conditioned to have DL, but with EL, my LE become revealed and being myself, is my LE.

 

Whenever someone has EL with me, they will come to the same conclusion: there is no self and there is no one, who let’s go of his or her identity. Perhaps, it is best for the reader, who reads this, to consider a simple example. Let’s say, you make yourself a sandwich. There is no self, just your handling of the knife, the plate, the bread and the peanut-butter. In other words, you know what to do and how to do it. You have great peanut-butter-sandwich-knowledge, but there really is no you, who has this knowledge.

 

Whenever you engage in EL, you will repeatedly say things like this: I am amazed at myself, how clever I am. Also, you will often say: I am so happy with and proud of myself, that I have stopped my DL, because I was feeling unhappy and dissatisfied with myself, whenever I engaged in DL. I have made such a big deal about myself, while I engaged DL, but with EL, being myself means, I have no problems and have  nothing to worry about. Indeed, being myself, is to be free of the me, who I believed to be. With my EL, my LE has instructed me, to stop believing in myself.

 

I still use the same language, now that I can have EL, but I use it totally differently, from when I was using DL. When I changed from DL to EL, I stopped being who I never was and I became, who I have always been. While I was speaking with myself and listening to myself, it happened, in a moment. I felt no longer negative, but positive, since my language no longer drained my energy, but filled me with energy. I say there is no me inside of me and that is why it is so.

 

Whenever you engage in EL, you will become aware how often you unconsciously engage in DL. Surely, there really is no you, who engages in DL or in EL, but in DL, you are convinced to be there, while in EL, you have blissfully dissolved in your LE. And, you will proudly say: I did all this by myself, because nobody could stop my DL for me. Your DL stopped, as you realized it happened again, you were overtaken by your conditioning. At some point – after you have explored your LE with your EL – the you, who was, presumably, overtaken by DL, has disappeared, and, therefore, you are no longer affected by DL. You have not stopped your DL, as it stopped by itself.

 

Only with DL, you keep asking yourself: why is this still happening to me, while I keep telling myself, I deserve something better? Obviously, you are not really listening to yourself, because you don’t take the time, to really speak with yourself. Furthermore, who you believe to be, keeps you more busy about others than about yourself. With EL, you will ask yourself the serious question: when are you going to take care of yourself? I know your answer, because it is the same for everyone with EL. Your answer will be: I only begin to care take of myself, when talking with myself, becomes more important than talking with others. With others, I keep having DL, but by talking with myself, I can step out of DL and have EL.

 

By talking aloud alone and by listening to ourselves, we easily step out of our DL and our identity. Until now, this has been considered a spiritual matter, but it is actually a language-skill. We instruct ourselves by disengaging from the DL with others and we free ourselves, to be able to talk with ourselves and have EL. With EL, I calmly say: I have to protect myself, in the way that has proven to be most effective. In EL, we really listen to what we say to ourselves. We are our own authority and we follow through on our own reasoning, our own intelligence, our own LE.

 

Doorlopend,

 

Nadat je het enorme verschil hebt ontdekt tussen je Ontlichaamde Taal (OT) en je Belichaamde Taal (BT), kun je niet missen, dat je vanaf nu continu BT zou kunnen hebben. Hoewel het zeker waar is, dat je conditioneringsgeschiedenis met OT nog niet meteen voorbij is, je weet dat het mogelijk is, om terug te keren naar BT, hoe vaak je het ook vergeet. Elke keer dat je weer met jezelf praat en weer naar jezelf luistert, vindt je moeiteloos je BT terug, die in altijd verdergaat waar je hem or haar verliet.

 

Dit teruggaan, naar waar je taalgebruik je begon te scheiden van je ervaring, is geen teruggaan naar de laatste keer dat je BT had, maar het is een teruggaan – helemaal – naar de tijd, dat je nog een baby was, die had nog niet leren spreken. Ja, gedurende deze pre-verbale toestand was er alleen ervaring, maar geen taal. In BT luister je naar jezelf, terwijl je spreekt, wat dus betekent, dat je jezelf ervaart terwijl je spreekt. Deze ervaring maakt een nieuw begrip mogelijk, dat door jou wordt uitgedrukt als jouw unieke BT.

 

Iedereen wil gelukkig zijn, maar de enige reden waarom we gelukkig willen zijn, is omdat we niet gelukkig zijn. Als we gelukkig zijn, dan zijn we niet bezig om gelukkig te willen zijn. We willen alleen gelukkig zijn als we ongelukkig zijn. Waarom zijn we ongelukkig? Zijn we ongelukkig, omdat we niet gelukkig kunnen zijn of is er iets dat ons geluk blijft verstoren? Natuurlijk kunnen we gelukkig zijn, maar we hebben nooit erkend, dat ons taal gebruik ons niet toestaat gelukkig te zijn. We kunnen alleen gelukkig zijn als onze taal aansluit bij ons geluk. In die paar momenten dat we blij waren, was onze taal aangepast aan onze geluksbeleving of waren we zo blij, dat we sprakeloos waren en dat taal niet nodig was.

 

Het zogenaamde probleem van één en velen is iets was voortdurend wordt besproken door filosofen. Ik ben geen filosoof en voor mij is er geen probleem, omdat ik continu BT heb. Filosofen, die eindeloos over deze kwestie praten, herhalen iets, dat ze kennelijk niet kunnen achterhalen, omdat ze onbewust voortdurend bezig zijn met hun OT. Ze kunnen dat zogenaamde enige ding of de realiteit die ten grondslag ligt aan de diversiteit en complexiteit van het universum maar niet vinden, omdat ze nooit naar zichzelf luisteren terwijl ze spreken.

 

Iedereen die zich met BT bezighoudt, hoort zichzelf voortdurend terwijl hij of zij spreekt. Deze aandacht voor ons eigen stem-geluid, zorgt ervoor, dat we de spreker ervaren als zijn of haar eigen luisteraar. Met andere woorden: de spreker en de luisteraar – die dus de spreker is – worden in BT altijd als één ervaren. Tijdens OT echter – waarbij we niet naar onszelf luisteren terwijl we spreken – beelden wij ons onbewust in, dat er een scheiding zou zijn tussen de spreker en de luisteraar, die spreekt. Daarom is OT de taal van dualiteit - die vervolgens de illusie van het denken en onze zogenaamde mind creeert - maar BT is de taal van eenheid of heelheid. Wanneer wij, in BT, als sprekers onszelf ervaren als één met de luisteraar, wordt het voor ons duidelijk, als we met anderen spreken, dat zij, als luisteraars, ook één met ons zijn, omdat we altijd de spreker en de luisteraar als één ervaren. Ook wanneer anderen praten, zijn wij als luisteraar altijd één met hen, omdat in BT voortdurend de spreker de luisteraar is. Als we anderen horen praten – in BT – dan horen we dus eigenlijk onszelf praten, omdat we op dezelfde manier naar anderen luisteren als naar onszelf, en met anderen praten op dezelfde manier als met onszelf.

 

Ons vermogen om voortdurend met BT bezig te zijn, is een taal-vaardigheid, die alleen kan worden verworven, als we onze eigen OT kunnen stopzetten. De voortzetting van BT impliceert onze Taal Verlichting (TV), wat gewoon een andere manier is om te zeggen: we zijn of ervaren onszelf altijd als één met de werkelijkheid of wij zijn – met onze BT – letterlijk onze eigen werkelijkheid. We ervaren met BT niet, zoals bij OT, alsof we afgescheiden zijn van de wereld, maar we zijn er één mee, want dat is de realiteit, die wij met onze taal hebben gecreeerd. En wij leven in die realiteit. Onze BT drukt dus altijd onze TV uit en daarom kan onze BT moeiteloos en geheel spontaan doorgaan. In OT beelden we ons dus in – vanwege de manier waarop we onze taal blijven gebruiken – dat we gescheiden zouden zijn van de werkelijkheid. OT is de verkeerde manier om taal te gebruiken en BT is de juiste manier.

 

Pas nadat we het enorme verschil tussen onze OT en BT hebben ontdekt, beginnen we toe te geven, te erkennen en  werkelijk te begrijpen, hoeveel we feitelijk last hebben van onze erbarmelijke conditioneringsgeschiedenis met OT. Hoewel we zeker in staat zijn om voor onszelf wat situaties te creeeren, om BT te kunnen ervaren, in plaats van OT, zijn we ons er pijnlijk van bewust, dat we niet voortdurend BT hebben. In de eerste plaats, is er natuurlijk ook niemand anders die BT met ons kan hebben, omdat vooralsnog niemand zich realiseert, dat alleen luisteren naar onszelf terwijl we spreken ons doet bezighouden met onze BT, die onze TV onthult. Als de zeldzame, moedige individuen, die voortdurend gelukzalige BT nastreven, elkaar hebben gevonden, vindt er een enorm feest plaats, omdat zij elkaar echt voeden en stimuleren. Zij zijn de enigen, die daartoe werkelijk in staat zijn. Het zou natuurlijk geweldig zijn als we dit allemaal zouden doen. Dat is de prachtige toekomst die iedereen te wachten staat.